Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Η αίθουσα Αριστοτέλης φιλοξενεί την έκθεση του τμήματος ενηλίκων του Εργαστηρίου Τέχνης Χαλκίδας κι εγώ τόσο γεμάτη με τα χρώματα, τη φαντασία τα συναισθήματα από τα έργα των μικρών του μαθητών επιθυμώ να συνεχίσω το ταξίδι στον κόσμο της εικαστικής αποτύπωσης.
Περπατώ δίπλα στην καρδιά της Χαλκίδας με το μυαλό συνεχώς να τριγυρνά στο ερώτημα «Μα γιατί να μην υπάρχει ένας μόνιμος χώρος έκθεσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας;» Ανυπομονώντας για τη συνάντηση με την ιστορία που αποτυπώνεται με τόσο εκφραστικό τρόπο βαδίζω γρήγορα μα ταυτόχρονα τόσο σκεπτικά. 
Αυτός ο μικρός χώρος ζωντανεύει κάθε φορά που φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις, μα είναι τόσο μικρός. Ένας χώρος που αρκετά συχνά κοσμείται με εκθέσεις εικαστικών κομψοτεχνημάτων είναι τόσο παραμελημένος. Η είσοδος του πνίγεται κάθε φορά από το πλήθος των γεμάτων τραπεζιών εκείνων που αποφάσισαν να απολαύσουν τον καφέ τους ατενίζοντας τον αγέρωχο φρουρό των στενών του Ευρίπου.
Κι οι πικρές μου σκέψεις χάθηκαν στη θέα των υπέροχων πινάκων ζωγραφικής που αφηγούνται την ιστορία εκείνων που πριν 100 ολόκληρα χρόνια εκδιώχθηκαν από τα πατρογονικά τους εδάφη. Πρόσφυγες πλέον εισέρχονται στην τόσο αφιλόξενη αγκαλιά της πατρίδας Ελλάδας και καλούνται να στήσουν για άλλη μία φορά τη ζωή τους από την αρχή.
Η νοητή γραμμή του κάθε δημιουργού μοιράζει τον πίνακα στη μέση αποτυπώνοντας το πριν και το μετά της ζωής των ξεριζωμένων ανθρώπων. Κι αυτή η αόρατη γραμμή δημιουργεί τη σύνθεση τόσο αντίθετων συναισθημάτων, τόσο αντίθετων καταστάσεων. Η μνήμη τόσο καθάρια, τόσο χαρούμενη, τόσο ολοκληρωμένη μα η δημιουργία της νέας ζωής στον ξένο τόπο που θεώρησαν πατρίδα τους τόσο μουντή. Οι λιγοστοί εκτιθέμενοι πίνακες περιγράφουν τόσο γλαφυρά τη γεωγραφική θέση της παλαιάς και νέα πατρίδας, τη στενή σχέση των ανθρώπων με τη θάλασσα, περιγράφουν με ένα μοναδικό τρόπο τον πολιτισμό που κουβάλησαν στην καρδιά τους στην ψυχή τους κι εγώ νιώθω τόσο αμήχανη….. μη γνωρίζοντας τα κομμάτια της ιστορίας που συνθέτουν την εθνική μου ταυτότητα.
Ναι η περιήγησή μου στην έκθεση ένα μάθημα ιστορίας που σίγουρα άφησε σημάδια στην ψυχή μου.
Σας ευχαριστούμε τόσο πολύ, για τα υπέροχα και ουσιαστικά λόγια σας!!! Μεγάλη μας τιμή!!! Η γραφή σας είναι εξαιρετική!!!