Κείμενο: Ευαγγελία Σταμέλου
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Τυχαία διάβασα ένα κείμενο για την ζωή του Στρατιωτικού και πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας Νικολάου Πλαστήρα και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, προβάλλοντας τα τόσα πολλά και σπάνια χαρίσματα του χαρακτήρα του και μερικά από τα βασικά σημεία της ζωής και της δράσης του που δεν είναι ευρέως γνωστά. Τροφή για ιστορική επανάληψη και σκέψεις, για μια ξεχωριστή και σπάνια προσωπικότητα.
Ο Νικόλαος Πλαστήρας, το 1952, πρωθυπουργός πλέον, κατάκοιτος, από φυματίωση δέχθηκε επίσκεψη από την Βασίλισσα Φρειδερίκη. Εκείνη μπήκε στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, κοίταξε το ράντζο και τον ρώτησε «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από τον στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ». Η βασίλισσα έμεινε άφωνη. Του πρότειναν να του βάλουν τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι του, εκείνος αρνήθηκε «Η Ελλάδα πένεται και εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;» Η φυματίωση τον είχε ρίξει, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε. Τρώγοντας ψωμί, ελιές και λίγη φέτα, οι φίλοι του του έλεγαν «Νίκο, χρειάζεσαι καλύτερο φαγητό με την αρρώστια σου» και εκείνος απαντούσε «Τι να κάνω.. σκάβω για να καλοτρώγω:» Όταν ένας φίλος του βρήκε στεγαστικό δάνειο με χαριστικούς όρους για να αγοράσει σπίτι, ο Πλαστήρας γύρισε και είπε « Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο;» Έσκισε το έντυπο στα τέσσερα.
Η πιο ανθρώπινη και συγκινητική πλευρά του, ήταν η φροντίδα και η ευαισθησία του για τα ορφανά παιδιά. Παρόλο που δεν είχε ποτέ δημιουργήσει δική του οικογένεια, κατά την διάρκεια των πολέμων στους οποίους είχε συμμετάσχει είχε υιοθετήσει πέντε ορφανά παιδιά.
Ο στρατηγός Πλαστήρας όμως δεν ήταν μόνο αυτός τίμιος και ταπεινός. Ο αδερφός του Γεώργιος στα 65 του χρόνια, πήγε στην ζυθοποιία «ΦΙΞ» και ζήτησε δουλειά, οποιαδήποτε δουλειά, σαν απλός υπάλληλος. Ο υπεύθυνος τον ρώτησε τι σχέση έχει με τον πρωθυπουργό. «Αδερφός του είμαι» απάντησε και τότε τον ρώτησαν «Μα γιατί δεν του λέτε να σας διορίσει κάπου;» Η απάντηση του Γεωργίου Πλαστήρα ήταν μια φράση που θα μπορούσε να γράψει ιστορία μόνη της. «Τι σημασία έχει κι αν είμαι αδερφός του πρωθυπουργού, εφόσον άλλους πόρους ζωής δεν έχουμε, πρέπει να δουλέψουμε». Όταν ο στρατηγός έμαθε ότι ο αδερφός του τόλμησε να πει ποιος είναι, θύμωσε και τον υποχρέωσε να παραιτηθεί.
Αλλά η πιο συγκλονιστική στιγμή ήρθε μετά τον θάνατό του. Ο φίλος του, στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, περιέγραψε την κηδεία. Δεν μίλησε για δάκρυα και τιμές. Μίλησε για την κληρονομιά. Όταν άνοιξαν τα υπάρχοντα του Πλαστήρα, βρήκαν μόνο 216 δραχμές, ένα δεκαδόλλαρο και μια διαθήκη τριών λέξεων. Τίποτε άλλο. Κανένα σπίτι, κανένα χωράφι, καμιά κατάθεση. Και μέσα στα προσωπικά του αντικείμενα, υπήρχε κι ένα χαρτί. Ένα παλιό χρεωστικό σημείωμα του Στρατού. Ο Πλαστήρας είχε χάσει ένα κρεβάτι κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δίπλα είχε σημειώσει μόνος του «8 δραχμές να δοθούν στο Δημόσιο.
…Οκτώ δραχμές. Από τον τάφο του, πλήρωνε χρέη που κανείς δεν θυμόταν. Ο Μαύρος Καβαλάρης, όπως τον αποκαλούσαν, ήταν ικανότατος και γενναίος στρατιωτικός, τίμιος πολιτικός και υπόδειγμα ανθρώπου, απλός, σιωπηλός που αγαπήθηκε πολύ από τον λαό και τους στρατιώτες του. Η τεχνητή λίμνη του Ταυρωπού, που πρώτος αυτός οραματίστηκε, ονομάστηκε προς τιμήν του Λίμνη Πλαστήρα, ένα τεράστιο έργο απαράμιλλης ομορφιάς, με πολλαπλά οφέλη και πηγή ζωής για όλη την περιοχή. Κλείνοντας αναφέρω ένα από τα αποφθέγματά του με πολύ ουσία και νόημα …..
«Είναι αδύνατος η σωτηρία εάν δε μάθωμεν όλοι, επί τέλους, να ζητώμεν την ατομικήν ευτυχίαν μας μέσα εις την ευτυχίαν της πατρίδος».