Εκεί που ψιθυρίζει η θάλασσα

 

 Φθινοπωρινό απόγευμα κι η λάμψη χρωμάτων στον ουρανό σε προσκαλεί να ανασάνεις. Χαμογελά η μέρα σκορπίζοντας το γέλιο του ήλιου. Συνεχίζει παιχνιδίζοντας με τους μοναδικούς προσκεκλημένους της, τα σύννεφα κι εσύ θεατής των όσων σιγοψιθυρίζουν.

 Το μυστικό τους γίνεται δικό σου τη στιγμή που αποφασίζεις να σεργιανίσεις στην πόλη της Χαλκίδας. Έτοιμη και σε λίγο περπατάς δίπλα στη θάλασσα, ήρεμη σαν το μωρό που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά της μάνας, γαλήνια σαν προσευχή , ακίνητη – ατάραχη – ειρηνική. Η ειρηνική της διάθεση τόσο αντίθετη με την ατίθαση ακτογραμμή. Θαλασσόξυλα, απορρίμματα σε περιμένουν στο κάθε σου βήμα. Η μοναδικότητα των σχημάτων τους, των χρωμάτων τους απελευθερώνει την ψυχή σου, παρακολουθείς τη συνομιλία των συννεφένιων φίλων που τυχαία ανταμώθηκαν, άλλαξαν, έσβησαν.

 Έχοντας πλέον γεμίσει κάθε στιγμή της ψυχής με εικόνες, συνεχίζεις ακολουθώντας την απαλή νοσταλγική μελωδία που φθάνει σαν ψίθυρος στ’ αυτί. Τι παράξενο, ένα μαύρο κουτί μιας άλλης εποχής , σε μια γωνιά της θαλασσοδαρμένης ακρογιαλιάς. Ραδιόφωνο στο δωμάτιο με τοίχους τις φυλλωσιές των δέντρων – των καλλωπιστικών θάμνων απαλή νοσταλγική μουσική και συ στέκεσαι παρακολουθώντας κρυφά τον οικοδεσπότη. Απολαμβάνει καθήμενος τη μαγεία της στιγμής, σηκώνεται κι ανάβει τον κρεμασμένο φανό, κοιτάζει την απεραντοσύνη του γαλάζιου. Παρακολουθείς ζηλεύοντας τις στιγμές εκείνου που κατέχει το απόλυτο τίποτα μα ταυτόχρονα και τα πάντα. Αισθάνεσαι ένοχη που οι κλεμμένες στιγμές έγιναν δικές σου. Ψηφιοποιήθηκαν βαδίζοντας στην αιωνιότητα.

 Το αίσθημα ενοχής έντονο κι αποφασίζεις να απομακρυνθείς βαδίζοντας αργά, επιλέγοντας το χωμάτινο μονοπάτι δίπλα στους φυλλώδεις καταπράσινους τοίχους, κοντοστέκεσαι αποχαιρετώντας την απρόσμενη ευτυχία. Βαδίζεις γρήγορα στους ασφαλτοστρωμένους έρημους δρόμους σίγουρη πως οι μοναδικότητες των προηγούμενων στιγμών σιώπησαν, μέχρι τη στιγμή που δυο γάτες τραβούν τη ματιά σου Στέκονται ακίνητες κοιτώντας τη μονοκατοικία που σβήνει . Περιμένουν ελπίζουν ονειρεύονται;