Κείμενο: Νίκος Μπάνος
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Εδώ, μέσα σε ένα βαρύ και σκοτεινό κλίμα, ο Διονύαης Σαββόπουλος αφηγείται τραγουδιστικά τη γέννηση του στη Σαλονίκη. Μιλώντας για τα τραγούδι του επικαλείται τον Γ. Σεφέρη… Είναι πολλών ανθρώπων τα λογια μας…
Το τραγούδι είναι σαν μια φωνή, βαθιά μέσα σου, που σε κάνει να λαχταράς τη χαμένη ενότητα με τους άλλους. Είμαστε πλασμένοι από μουσική, όπως έλεγε ο Πυθαγόρας. Ακόμα πριν γεννηθούμε εναρμονιζόμαστε με τη μουσική του σύμπαντος και ακούμε μέσω δονήσεων, ακόμα και από την κοιλιά της μάνας μας.
“Η μουσική των λέξεων με επισκέφτηκε πριν από τις λέξεις και το νόημα τους αποκαλύφθηκε μεγαλώνοντας με το χρόνο”.
Ξετυλίγοντας τις παιδικές του αναμνήσεις από τις γειτονιές της Σαλονίκης, αγκαλιά με μια κιθάρα, θα σκαρφιστεί ένα δικό του μουσικό όχημα, κάτι σαν φορτηγό, δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος του δίσκος, έχει αυτό το όνομα, από το 1966. Ακολουθούν το “Περιβόλι του τρελού” 1969, “Ο Μπάλος” 1971, “Το βρώμικο ψωμί” 1972, “Ρεζέρβα”, “10 χρόνια κομμάτια”, κ. α, με τελευταιο “Το κούρεμα”, όπου με το τραγούδι κωλο Έλληνες ταρακούνησε, δίχασε και εξόργισε εχθρούς και φίλους, αλλά ήταν ο Σαββόπουλος!
Το 1917,τιμήθηκε με τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα φιλολογίας του ΑΠΘ. Ο κόσμος, έλεγε, είναι ένας σπασμένος καθρέφτης και το τραγούδι πρέπει να ενώσει αυτά τα κομμάτια, από ανατολή σε Δύση, σαν ένας αέρας που θα μας πάρει μακριά….. φύσα αγέρι, φύσα αγέρι!
….μας λείπει ο Νιονιος τόσο πολύ κι ας πέρασε μόνο ένας χρόνος…