Κείμενο : Νίκος Μπάνος
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Όταν ο ήλιος αρχίζει να ρίχνει ζεματιστά χαμόγελα ονειρεύεσαι θάλασσες, νησάκια και άλλα τέτοια….. και μια και παίρνεις απόφαση να επισκεφτείς κάποιο νησί το πρώτο που σου ρχεται είναι φυσικά η Αλόννησος!
Χαράματα, όχι η ώρα τρεις, μη μας πιάσει η ζέστη και άντε να περπατάμε δίπλα απ’ το ποτάμι του Κηρέα, στεγνό, διψασμένο και θλιμμένο, χωρίς το παραδεισένιο πλατανόδασος, χωρις τ’ αηδόνια και τα γεφυράκια-ήταν ο παράδεισος που είχα γράψει παλιότερα ότι δεν μπορεί να περιμένει. Τότε αποστρέφεις το πρόσωπο σου και φεύγεις για αλλά λιμάνια, και το πιο κοντινό είναι το Κιμάσι, όπου σε καλούν σαν σύγχρονες σειρήνες οι Β. Σποράδες.
Το καράβι, σχεδόν γλιστρώντας πάνω σε ένα γαλάζιο γυαλί, ακούμπησε τη Σκιάθο, χάιδεψε τη Σκόπελο και τέλος ασπάστηκε την Αλλόνησο. Το Πατητήρι μας καλοδέχεται, αλλά πρώτος προορισμός είναι η Βότση, όπου θα ‘ναι και η βάση μας, με το τζτζικόσπιτο, όπως, χαϊδευτικά το αποκαλεί ο Αχιλλέας, ο ιδιοκτήτης, που μας υποδέχεται με ένα τρυφερό σημείωμα και ένα ψυγείο γεμάτο.
Η πρώτη αίσθηση εναι γλυκό καλωσόρισμα, απ’ τους ντόπιους, για παράδειγμα, από το λιμάνι μας συνόδεψε με το μηχανακι ο αντιδήμαρχος για να βρούμε το τζιτζικόσπιτο. Ετσι γλύκα που σμίγει το πεύκο με το κύμα, είναι μια πρόσκληση σε μια μοναδική γαλήνη. Ο σεισμός του Μάρτη του ’65, άλλαξε ριζικά τους οικισμούς και το τοπίο και τώρα για να προσεγγίσεις τις πανέμορφες ακρογιαλιές, όπως Αγ. Δημήτριος, Λεφτός γιαλος, Χρυσή Μηλιά, Κοκκινόκαστρο και τόσες άλλες, πρέπει να ανέβεις ψηλά και μετά να βουτήξεις κατά το γιαλό.
Το απόγιομα, σε περιμένει η Χώρα να σε μαγέψει απ’ όλες τις πλευρές και να σου χαρίσει ένα ηλιοβασίλεμα ονειρικό, με τα ανηφορικά καλντερίμια, τις πέτρινες σκάλες που σε οδηγούνε ψηλά με τά όμορφα ήσυχα μαγαζάκια μέχρι την κορυφή, εκεί που δεν χορταίνει το μάτι ουρανό – και κάτω η θάλασσα να παίζει με τις τελευταίες αχτίνες του ήλιου.
Τελικά όπου σταθείς, οι άνθρωποι και το νησί σου λένε μείνε ο εαυτός σου, δεν ξέρω μήπως επειδή η Ικος, που είναι το αρχαίο όνομα, του νησιού, αποικίθηκε τον 16ο αιώνα π.Χ. από Κρήτες, από το μυθικο ήρωα Στάφυλο, ίσως να εχει να κάνει με αυτό.
Εδώ η προσέγγιση, είναι εμπειρία ζωής με τα σπάνια οικοσυστήματα, πανίδας, χλωρίδας αλλά και τα υποθαλάσσια, με τη φώκια Μονάχους μονάχους και τα σπάνια είδη χελώνας…………..
Η τελευταία βραδιά στην Βότση, ήταν πολύ χαλαρή,στην αυλή του τζιτζικόσπιτου, να παίζουμε και να τραγουδάμε με χορωδία τα τζιτζικια και τη γειτονιά,αλλά και τον Αχιλλέα που σιγοτραγουδούσε συνεπαρμένος. Κάτω σχεδόν στα πόδια μας, ο Ρουσούμ Γιαλος για τον οποίο ο φίλος γκρίνιαζε, δηλωμένος τουρκοφάγος και επέμενε να λέει ότι δεν πατάει εκεί το πόδι μου εκεί γατί έχει τουρκικό όνομα και το πείραγμα πήγαινε σύννεφο, γιατί εμείς και καλά ΘΈΛΑΜΕ να κολυμπάμε εκεί κάθε πρωί…
Εδώ στο μουσείο Κώστα και Αγγέλας Μαυρίκη, μπαίνεις σε ένα άλλο κόσμο που σε μεταφέρει σε άλλες εποχές, οι αισθήσεις σου μεταφέρονται στους βυθούς με τους σφουγγαράδες με τα παλιά σκάφανδρα, η στην εποχή των κουρσάρων και των πειρατών που κάνουν ρεσάλτα, βλεπεις γάμους και γλέντια, με τις σπάνιες φορεσιές που ζωντανεύουν το μουσείο.
Δίπλα η αίθουσα λαϊκής τέχνης σε επαναφέρει στο τώρα με πίνακες Ζωγραφικής, με οβίδες του Β. Παγκοσμίου Πολέμου μεταμορφωμένες σε σόμπες και τόσα άλλα. Όλα αυτα εδώ στο λιμάνι στο Πατητήρι, αμφιθεατρικά και κάτω μας περιμένει το πλοίο της επιστροφής. Σε λίγο, βγαίνοντας απ’ το λιμάνι, με την απόσταση, θαμπώνουν οι ζωντανές εικόνες και σιγά σιγά γίνονται αναμνήσεις…που σε τραβάνε πίσω και για να τις ξεγελάσεις, λες από μέσα σου…. θα ξανάρθω…