Κείμενο: Νίκος Μπάνος
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Δεν είναι μακρυά, είναι δίπλα στην κοιλάδα Προκοπίου όπου μέσα από τεράστια πλατάνια κοιλαει ο ποταμός Κηρέας που πηγάζει από το Κανδήλι, τη Φτερίτσα και το Μαυροβούνι. Την Άνοιξη, ανάμεσα από θεόρατα πλατάνια κυλαει ήρεμα τα νερά του με τα αηδόνια εκστασιασμένα να ευχαριστούν το δημιουργό του μικρού αυτού παραδείσου.
Αυτός ο μικρός παράδεισος συνεχίζεται βόρεια μέχρι ο Κηρέας ν’ ανταμώσει το Νηλέα και αφού πουν τα μυστικά τους, αφήνουν τα νερά τους στο Αιγαίο, στην παραλία της Κρύας Βρύσης. Εκεί το Αιγαίο ακούγοντας τα μυστικά τους θυμώνει αφρίζοντας και ξεσπάει. Δεν μπορεί να έχουν παλαβώσει τόσο οι άνθρωποι και να θέλουν να καταστρέψουν τη φύση! Το πιο κακό νέο όμως μου τόπε ένας γερο- πλάτανος, ότι τον χτύπησε λέει μια αρρώστια που, να δεις πως μου την είπε, ……. α ναι! μεταρωμαϊκό έλκος και απειλεί τα πλατανοδάση με αφανισμό.
Είπαν πολλά μεταξύ τους τα πλατάνια, τα ποτάμια και το Αιγαίο , αλλά δεν έβγαλαν άκρη με τον άνθρωπο! Στο τέλος τους ρώτησε απελπισμένος ο γερό πλάτανος αν υπάρχει γιατριά, κάνα εμβόλιο τέλος πάντων να σωθεί ο ίδιος και αυτός ο παράδεισος και οι άλλοι είπαν ότι μια είναι η λύση, να γιατρευτεί η τρέλα των ανθρώπων που δεν πονούν αυτόν τον παράδεισο, μα πρέπει να βιαστούν γιατί ο παράδεισος δε μπορεί να περιμένει.