Κείμενο: Κυριακή Παπαγρηγορίου
Φωτο: Βιβή Σπυροπούλου
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Κοιτάζω αυτά τα παπούτσια, γεμάτα σκόνη, και βλέπω πάνω τους ολόκληρη την Ελλάδα να ανασαίνει . Τρεις μέρες τώρα, το δικό μας παράσημο, η δική μας σφραγίδα, ήταν τα γέλια, τα χαμόγελα, το κατάμεστο θέατρο, το θερμό χειροκρότημα του κόσμου και αυτά τα σκονισμένα παπούτσια.
Η σκόνη στα παπούτσια μας δεν είναι βρωμιά- είναι το χώμα που σηκώσαμε ψηλά στους λεβέντικους χορούς της Κρήτης, ο βαρύς και περήφανος παλμός των ποντιακών και οι περήφανοι ρυθμοί από τη Μαύρη Θάλασσα που δόνησαν τη σκηνή του ανοιχτού θεάτρου Ορέστης Μακρής. Το αρχοντικό ύφος των τραγουδιών της Μακεδονίας και τα ξεσηκωτικά πνευστά της Φλώρινας.
Είναι ο ιδιαίτερος παλμός από τη Μυτιλήνη, η βαθιά κατάνυξη και η ιερότητα των χορών της Καππαδοκίας, αλλά και η διαχρονική γοητεία που κουβαλούν τα αστικά τραγούδια.
Είναι το κομψό, αρχοντικό σεργιάνι της Κέρκυρας, το αλάτι και ο θαλασσινός αέρας από τα νησιά του Αιγαίου και οι παραδοσιακές μελωδίες της Σκύρου. Οι ιδιαίτεροι, μυσταγωγικοί ρυθμοί από το Κωστί της Ανατολικής Θράκης, αλλά και ο ζωντανός, ορμητικός ξεσηκωμός όλης της Θράκης και της Ηπείρου .
Αυτά τα παπούτσια άντεξαν όλο το βάρος. Άντεξαν τις δύο εξαντλητικές εβδομάδες των καθημερινών προβών κάτω από τον ήλιο και το φως του φεγγαριού, εκεί όπου στήθηκε βήμα-βήμα όλο αυτό το ταξίδι. Άντεξαν το χτυποκάρδι στα παρασκήνια, τον ιδρώτα κάτω από τα φώτα και την αγωνία πριν βγούμε στη σκηνή.
Όμως, μόλις δόθηκε το σύνθημα και οι μουσικοί μας πήραν φωτιά, το άγχος, η αγωνία, η ανυπομονησία και η προσμονή μεταμορφώθηκαν σε καθαρή ενέργεια. Μόλις κελάηδησε το κλαρίνο, μόλις πήρε σειρά το βιολί με το λαούτο και κάθε λύρα έδωσε τον δικό της μοναδικό τόνο, μόλις ο αρχέγονος ήχος της γκάιντας, το κανονάκι, το ακορντεόν και το σαντούρι έγιναν ένα με τον εκρηκτικό παλμό των κρουστών, η ψυχή μας φτερούγησε.
Κάθε κόκκος σκόνης πάνω στα παπούτσια μας κρύβει μια στιγμή που οι ψυχές μας ενώθηκαν σφιχτά στον κύκλο, που πιαστήκαμε από τα χέρια κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, όχι απλά σαν συγχορευτές, αλλά σαν αληθινοί φίλοι και αδέρφια.
Φορέσαμε τις παραδοσιακές μας φορεσιές με βαθύ καμάρι και νιώσαμε το δέος του να γίνεσαι ένα με τις ρίζες σου, ζωντανεύοντας επί σκηνής το θέμα της παράστασής μας: «Πυρ, Γυνή και Θάλασσα ». Αυτά τα σκονισμένα παπούτσια είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η παράδοσή μας δεν είναι μουσειακό είδος, δεν είναι κάτι στατικό στο παρελθόν. Είναι ζωντάνια , είναι ορμή, είναι φωτιά που καίει μέσα μας και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Όταν γίνεσαι ένα με τον κύκλο και νιώθεις τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια σου, καταλαβαίνεις ποιος είσαι και από πού έρχεσαι .
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους Δασκάλους μας, που εμπνεύστηκαν από το «Πυρ, Γυνή και Θάλασσα» και έστησαν με τόσο μεράκι και αγάπη αλλά και επαγγελματισμό αυτή την τριήμερη παράσταση. Στους ακούραστους αυτούς ανθρώπους που με το κέφι και την αστείρευτη υπομονή τους μας καθοδηγούσαν κάθε μέρα στο θέατρο και μας έμαθαν όχι απλά τα βήματα, αλλά το ήθος και την ψυχή του κάθε τόπου.
Και φυσικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μεγάλη οικογένεια του Αλωνακίου, σε αυτή την υπέροχη μεγάλη παρέα που γίναμε όλοι μια μεγάλη αγκαλιά και δώσαμε την ψυχή μας πάνω στη σκηνή.
Το τριήμερο αυτό τελείωσε, αλλά ο αντίλαλος από τα πατήματά μας αυτές τις τρεις ημέρες θα αντηχεί για καιρό. Μέχρι το επόμενο μεγάλο μας αντάμωμα στον κύκλο του χορού ας κρατήσουμε τη φλόγα αναμμένη.