Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Φωτο: Αν. Τσαλκιτζή-Βιβή Σπυροπούλου
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω την 1η μέρα εκδηλώσεων της μουσικοχορευτικής παράστασης του συλλόγου «Τ΄ Αλωνάκι» ανατρέχω σε φωτογραφίες, video και πρόσφατες αναμνήσεις. Εύκολο; Ευθέως απαντώ πως όχι. Το μόνο που θέλω είναι να ανακαλύψω την άκρη του μίτου.
Κατάμεστο το θεατράκι, τα σκηνικά όμορφα – λιτά – διαφορετικά, ( μία υπέροχη κυρία επί της οθόνης, καράβια που στα άλμπουρά τους άπλωσαν τη μαΐστρα και το φλόκο, κι ένα απομεινάρι ξύλου φλεγόμενο ζωσμένο με σκοινιά). Μελετώ το πρόγραμμα των 3μερων εκδηλώσεων και η γεωγραφική παρουσίαση των χορών τόσο διαφορετική! Η κάθε περιοχή παρουσιαζόμενη με «εννοιολογικούς τίτλους ενοτήτων». Ευφυέστατη η κατάργηση των συνόρων επιτρέποντας στους χορούς να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια ενότητα, μιας και μοιράζονται το ίδιο συναίσθημα.
Αντιλαμβάνομαι ίσως για πρώτη φορά, ως θεατής πλέον, πώς το να ξεκλειδώσω την κεντρική ιδέα εκείνου που οραματίστηκε και υλοποίησε την παράσταση «ΠΥΡ, ΓΥΝΗ και ΘΑΛΑΣΣΑ» δεν θα είναι μια απλή υπόθεση. Μια ποιητική μουσικοχορευτική παράσταση ξεκινά, και το ορθολογικό μυαλό, στην ύπαρξη και μόνο της λέξης «ποιητική», διαμαρτύρεται — μιας και τα δομικά χαρακτηριστικά της ποίησης, όπως ο συμπυκνωμένος λόγος, η μουσικότητα, ο ρυθμός, ο συνειρμός και η μεταφορά, δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Γιατί δεν ήταν μόνο τα βήματα, ήταν το “γιατί” δημιουργήθηκαν αυτοί οι χοροί, “τι ήθελαν να εκφράσουν”, “από ποιες ανάγκες γεννήθηκαν” και “πότε ακριβώς χορεύονταν από τους ανθρώπους της υπαίθρου”.
Χρειάστηκε να φτάσει η επόμενη μέρα, με μια επίμονη αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης (AI), για να καταφέρω τελικά να ξεμπλέξω τα νήματα, να συνδέσω τους συμβολισμούς και να κατανοήσω το βάθος αυτού που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μου.
Η φωτιά άναψε, το σκότος διαλύθηκε και η σκηνή γέμισε μικρά ανθρωπάκια. Ανθρωπάκια που η εμπνευσμένη προσαρμοζόμενη κίνηση στη δική τους ηλικία αποδίδει με έναν όμορφο διαφορετικό παιγνιώδη τρόπο τα χορευτικά μοτίβα της παράδοσης. Ευφυέστατη η έναρξη.
Μα στο λιόγερμα της μέρας η φωτιά, «ζείδωρος άρουρα» της ψυχής. Διατηρείται με την αγκαλιά, θεριεύει με την περηφάνια, αναζωπυρώνεται με το ερωτικό σκίρτημα, γαληνεύει στο συναπάντημα πολιτισμών, ξεσπά δημιουργώντας τρικυμίες στον πόνο του αποχωρισμού.
Και συνεχίζεις αναζητώντας ένα λιμάνι απάνεμο, ήσυχο, ασφαλές. Αγκυροβόλι της ψυχής σου η θεία παρουσία. Λυτρώθηκες ; Ηρέμησες; Γαλήνεψες;
Σπινθήρας της ψυχής τα δίχως λόγια τραγούδια, μελωδία – ρυθμός – κίνηση πυροδοτούν την έκρηξη ψυχής. Κι η ψυχή θυμάται ανασαίνει – θεριεύει – καρποφορεί δημιουργώντας την αλυσίδα και πάλι απ΄ την αρχή .
Και κάπου εδώ σας αποχαιρετώ με την ελπίδα πως το ΠΥΡ της παράστασης σιγοκαίγοντας προετοιμάζει την 2η μέρα των εκδηλώσεων.