Κείμενο: Αγγελική Μούντριχα
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Δύο συνεχόµενες Κυριακές είχαµε την ευκαιρία να βρεθούµε µε την ευρύτερη «οικογένειά» µας, την οικογένεια του Αλωνακίου!
27/1/2026
Τ’ Αλωνάκι έκανε τον αγιασµό της νέας χρονιάς και πραγµατοποίησε το κόψιµο της βασιλόπιτας συνολικά για όλο τον σύλλογο. Σε κάθε τµήµα βέβαια ξεχωριστά έχει ήδη πραγµατοποιηθεί ή πρόκειται να πραγµατοποιηθεί το κόψιµο της βασιλόπιτας. Και λες: «καλά πόσα κοµµάτια να πάρω;». Τόσα όσα οι «δεσµοί» που έχεις αναπτύξει µε τον σύλλογο, τόσα όσα επιθυµεί η κάθε οµάδα ξεχωριστά και όλη η κοινότητα µαζί που µε τόση αγάπη και χαρά διοργανώνουν. Κάθε βασιλόπιτα και µια ευκαιρία για να πεις όσα δεν προλαβαίνεις στο µάθηµα, για να γελάσεις και να µοιραστείς.
Σε ένα πολύ ζεστό και οικογενειακό κλίµα πραγµατοποιήθηκε λοιπόν και ο αγιασµός και η κοπή της βασιλόπιτας για όλη την κοινότητα του Αλωνακίου στον χώρο του συλλόγου, όπως τόνισε στο τέλος ο Δηµήτρης Λιανοστάθης και αυτό το εισπράξαµε όλοι. Εγώ όµως θέλω να µείνω σε κάτι άλλο. Πολλές φορές αποδίδουµε στα πολιτικά πρόσωπα έναν ξύλινο λόγο. Αυτό όµως που παρατηρώ είναι ότι όσον αφορά στον σύλλογο τα λόγια όλων των πολιτικών προσώπων που τοποθετήθηκαν δεν είχαν τίποτα το ξύλινο. Λόγια ουσιαστικά και γεµάτα νόηµα. Λόγια θαυµασµού και υπερηφάνειας για όλη την πορεία και τη δράση του συλλόγου όλα αυτά τα χρόνια. Λόγια αναγνώρισης της ζωτικής του σηµασίας για την πόλη της Χαλκίδας, για την Εύβοια, αλλά και για όλη την Ελλάδα. Όλα αυτά δηλαδή που αισθανόµαστε και βιώνουµε τα µέλη του.
1//2/2026
Δε θα µπορούσε ο µήνας να ξεκινήσει µε καλύτερο τρόπο. Μουσική, χορός και χαµόγελα. Στο κτήµα Ναούµ µε τα δικά µας Μουσικά Αλωνίσµατα, την ορχήστρα του Ηλία Πλαστήρα, το βιολί του Νίκου Φάκαρου και τη φωνή της Μαρίας Καραγκιόζη ταξιδέψαµε σε όλη την Ελλάδα. Εδώ θέλω να µείνω σε ένα άλλο σηµείο…
Έχει αρχίσει να καθιερώνεται, όπως φαίνεται τη µέρα αυτή, οι διοργανωτές, το διοικητικό συµβούλιο, οι δάσκαλοι και δασκάλες του συλλόγου και πολλά µέλη να αναλαµβάνουν την εξυπηρέτηση των υπόλοιπων µελών. Βέβαια αυτό συµβαίνει σε κάθε διοργάνωση Τ’ Αλωνακίου…αλλά το να βλέπεις αυτούς που σε διδάσκουν µε τους δίσκους φορτωµένους να «σε υπηρετούν» µόνο µε τη Χριστιανική Αγάπη µπορώ να το παροµοιάσω. Όλοι όσοι θα µπορούσαν και αξίζουν τη µέρα αυτή να ξεκουραστούν, αναλαµβάνουν τελικά να κουραστούν για χάρη µας και γίνονται παράδειγµα για όλους µας, όχι µόνο σε επίπεδο συλλόγου, αλλά σε ατοµικό και κοινωνικό.
Θεωρώ ότι πέρα από τα λιθαράκια (αν και η λέξη «λιθαράκια» είναι λίγη) που βάζει Τ’ Αλωνάκι στον χώρο του λαϊκού πολιτισµού και της πολιτιστικής κληρονοµιάς κρατά γερά και ενισχύει κάθε φορά όλο και πιο πολύ τα θεµέλια αυτού που καλείται να υπηρετεί ο πολιτισµός και κρύβεται µέσα στη λέξη ανθρωπιά!
