Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Προσκεκλημένοι όλοι εκείνοι που ανακαλύπτοντας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας την αφίσα παράστασης από τη θεατρική ομάδα του συλλόγου «Τ΄ Αλωνάκι», θέλησαν να «γευτούν» λίγο από το έργο του σπουδαίου λογοτέχνη, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Η αίθουσα που συνήθως δονείται από ήχους παραδοσιακών τραγουδιών και σείεται παραδοσιακών χορευτικών μοτίβων, σήμερα σιωπηλή και μυσταγωγική.Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, η διαχωριστική γραμμή σκηνής και πλατείας, το τοποθετημένο μανουάλι, η μυσταγωγία της στιγμής, το κατάλευκο κάδρο, η έκπληξη της βραδιάς, και οι καρέκλες με τα αναλόγια, οι θέσεις των αφηγητών, η δε πλατεία, γεμάτη με τη ζεστασιά του καφενείου ενός μικρού χωριού.
Εκεί λοιπόν στην πλατεία του καφενείου, μεθυσμένη της συντροφικότητας-της παρέας, απολαμβάνοντας το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο κέρασμα και νιώθοντας τη γλυκιά γεύση του ζεστού κρασιού περιμένω την έναρξη της βραδιάς.
Η Τζοάνα Σταματίου καλωσορίζει τον κόσμο εξηγώντας το γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο έργο και τα φώτα σβήνουν. Επί σκηνής οι πρωταγωνιστές της βραδιάς ξεδιπλώνουν τη συντροφικότητα της εποχής δίχως λόγια. Όπλο της η κίνηση και ο μη λεκτικός κώδικας επικοινωνίας των ανθρώπων. Η πρώτη μου σκέψη; έθεσαν τον πήχη πολύ ψηλά.
Οι σκέψεις σβήνουν στην ύπαρξη του θεατρικού αναλόγιου, που με τη σκηνοθετημένη ανάγνωση τους, ξεδιπλώνουν το διήγημα εκείνου που χαρακτηρίστηκε ως «η κορυφή των κορυφών» κατά τον Κωνσταντίνο Καβάφη.
Το θεατρικό αναλόγιο σιωπά, στην επιβλητικότητα της φωνής εκείνου που η σκιά του υποδύεται αφηγούμενος «τον άγιο των ελληνικών γραμμάτων» κι εγώ απλώς αναλογίζομαι εκείνες τις στιγμές που επιχείρησα να διαβάσω τα έργα του, μα η γλώσσα του αποτρεπτική.
Η τεμπελιά και η ανθρώπινη αδυναμία, η φτώχεια και η κοινωνική πραγματικότητα, η αθωότητα και η ανθρώπινη συμπάθεια, η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και η θρησκευτικότητα, η ειρωνεία και η κριτική της κοινωνίας δοσμένα στο πλαίσιο της παραδοσιακής χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας, αποδόθηκαν με τη λιτότητα της σκηνοθετικής ματιάς της Τζοάνας αναδεικνύοντας έξυπνα τόσο τη γοητευτική όσο και τη σκοτεινή πλευρά της καθημερινής ανθρώπινης συμπεριφοράς.
