Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια κειμένου: Κλαίρη Μπαράκου
Περίπατος να ξεμουδιάσεις, να ξεχάσεις την πίεση της καθημερινότητας, να χαζέψεις βιτρίνες, να συνομιλήσεις με γνωστούς που τυχαία στο δρόμο θα συναντήσεις και πριν ακόμα το συνειδητοποιήσεις έχεις βρεθεί στην καρδιά της Χαλκίδας. Εκεί που η αλμύρα της θάλασσας στροβιλίζεται δημιουργώντας θαλάσσια μονοπάτια δίχως αρχή και τέλος.
Εκεί λοιπόν στη μικρή αίθουσα «Αριστοτέλης» φιλοξενείται η έκθεση των ενήλικων μαθητών του Eργαστηρίου Tέχνης Χαλκίδας. Είναι φωταγωγημένη, γεμάτη κόσμο και περήφανους δημιουργούς.
Διαβαίνεις το κατώφλι και οι παιδικές αναμνήσεις ανασύρουν εικόνες παιχνιδιού. Τότε που οι κούκλες ήταν οι φίλες σου, τότε που οι κούκλες σου ήταν τα παιδιά σου, τότε που εσύ γινόσουν η μάνα του «άψυχου» αντικειμένου, τότε που ακόμα δεν ήξερες το εύρος των συναισθημάτων της μάνας.
Πω! Πω! Παιχνίδι! Έστηνες την τραπεζαρία, με προσοχή τοποθετούσες τα μικροσκοπικά μαχαιροπήρουνα – ποτήρια – πιάτα και ξεκινούσε η «φανταστική» παρουσίαση του κόσμου των ενηλίκων. Κι εκεί που είσαι έτοιμη να απολαύσεις την τόσο ζωντανή ανάμνηση, η ματιά πέφτει στην κούκλα με το μουσταρδί φουστάνι. Σου θυμίζει τόσο τη μεγάλη κούκλα με το όμορφο δαντελωτό ροζ φουστάνι που καθόταν αναπαυτικά στον καναπέ και η μητέρα δεν σου επέτρεπε να παίζεις μαζί της για να μην χαλάσει. Ανοιγόκλεινε τα μάτια της, μιλούσε και ήταν μεγάλη όπως κι εσύ με όμορφες ξανθιές μπούκλες κι έναν τεράστιο ροζ φιόγκο. Θέλεις να την πάρεις αγκαλιά, να της μιλήσεις και να καθίσεις μαζί της σε μια γωνιά, να της μιλάς, να την ταχταρίσεις δίχως να νιώθεις πως τώρα θα σε «τσακώσει» η μάνα.
Ευτυχώς η επιθυμία διακόπηκε από την διάθεση να ανακαλύψεις τα συναισθήματα, το μόχθο των δημιουργών. Ξεκινάς την κουβέντα μαζί τους και ανακαλύπτεις το βάθος χρόνου δημιουργίας του κάθε εκθέματος, τα στάδια επεξεργασίας του πηλού, το χρωματισμό του, την επικάλυψή του με ρευστό γυαλί. Θαυμάζεις τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το ατύχημα που «στιγμάτισε» το δημιούργημα τους κι απαντάς : μα εγώ νόμιζα πως ήταν εικαστική δική σας παρέμβαση. Χαμογελούν λέγοντας : ανακάλυψα πως έτσι το αντιμετωπίζει ο επισκέπτης. Κάποτε έσπασε ένα αντικείμενο κι εγώ απλώς το κόλλησα κι εκείνος που το επέλεξε, όταν του εξήγησα τι είχε συμβεί μου απάντησε πως « νόμιζα πως ήταν η δική σας εικαστική παρέμβαση».
Η κουβέντα διακόπηκε κι εγώ συνεχίζω το σεργιάνι στα όμορφα γεμάτα χρώματα εκθέματα. Είναι μοναδικά, είναι υπέροχα, γεμάτα κίνηση στην ακινησία τους, είναι εκθέματα πολιτιστικής κουλτούρας.
Σας ευχαριστούμε για την όμορφη αναδρομή στην ιστορία της κούκλας, για την εξαιρετική παρουσίαση του αντικειμένου που στα παιδικά μας χρόνια λειτουργούσε και θα συνεχίζει να λειτουργεί ως εργαλείο έκφρασης συναισθημάτων, κοινωνικοποίησης, ανάπτυξης της φαντασίας και της δημιουργικότητας, ενίσχυσης της ενσυναίσθησης και καλλιέργειας της προσωπικής ταυτότητας των παιδιών.
