Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Η γνωστοποίηση της θεατρικής παράστασης «Φον Δημητράκης» από την καλλιτεχνική ομάδα Αμαρύσσω μέσω της ηλεκτρονικής εφημερίδας «Αλωνάκι press» κινητοποίησε την επιθυμία να αλλάξεις τη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Βραδιά ανοιξιάτικη με νότες φθινοπωρινές και ξεκινάς για την απόλαυση θεάματος. Ο δρόμος σύντομος, το μέρος γνωστό, το Αμφιθέατρο της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Στη σύντομη διαδρομή το μεγάλο ΓΙΑΤΙ για ακόμα μία φορά κάνει την εμφάνισή του. Μα να μην υπάρχει κατάλληλος χώρος φιλοξενίας καλλιτεχνικών θεαμάτων, μα να μην αξιοποιούνται τόσα δημόσια εγκαταλελειμμένα κτίρια;
Το γιατί έσβησε στην προσπάθεια εκείνων που αποφάσισαν να διαμορφώσουν το αμφιθέατρο σε σανίδι θεάτρου. Καθισμένη στην τελευταία σειρά των εδράνων ανοίγεις το ενημερωτικό τους φυλλάδιο. Εκείνο όμως που τραβά την προσοχή σου το όνομα της ομάδας, Αμαρύσσω. Τι άραγε σημαίνει;
Η σύντομη συνομιλία με την τεχνητή νοημοσύνη λύνει την απορία σου.
“Αμαρύσσω: ρήμα της αρχαίας ελληνικής που σημαίνει λάμπω–ακτινοβολώ-αστράφτω. “
Επόμενο βήμα να ενημερωθείς λίγο για την υπόθεση του έργου μιας και σου είναι άγνωστο. Καυστική σάτιρα του Δημήτρη Ψαθά για τον καιροσκόπο Έλληνα που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς για προσωπικό του όφελος, καυστική σάτιρα για εκείνον που αλλάζει στάση ανάλογα με εκείνον που έχει την εξουσία, καυστική σάτιρα εκείνου που προσπαθεί να παρουσιαστεί ως πατριώτης μετά την απελευθέρωση. Επίκαιρο; Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό τη στιγμή που τα φώτα χαμηλώνουν σηματοδοτώντας την έναρξη του θεάματος.
Η οικογένεια του Φον Δημητράκη επί σκηνής και εκείνο που σε εντυπωσιάζει ο τρόπος που η κόρη του Δημητράκη εκφέρει τη λέξη Μπαμπά. Δηλώνει απογοήτευση, σημαίνει απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας; Πόσο παράξενη η δίχως χρώμα αναφορά στον πατέρα!
Από την άλλη η μητέρα με όλα εκείνα τα ειπωμένα “μην” προς την κόρη – μην κάνεις παρέα με εκείνη δεν αρμόζει στον κύκλο μας, μην πεις στον πατέρα για τα πράγματα του Αλέκου (Αλέκος ο γιος εκπρόσωπος της γενιάς που δεν έζησε στην κατοχή αλλά πιστεύει όσα του μεταφέρουν) με τη ματιά της καθημερινότητας μέσα στο χάος της πολιτικής.
Και ο ήρωας του έργου ο Φον Δημητράκης που το μόνο που επιθυμεί να καταλάβει τον «θώκο» και προς εξυπηρέτηση του σκοπού αλλάζει ιδεολογία ανάλογα με το συμφέρον του, επιβιώνει με ψέματα και γεμάτος πολιτική υποκρισία.
Η παρουσία των ηθοποιών εξαιρετική. Η κίνηση, η άνεση, η ερμηνεία, η φυσικότητα μεταφέρει στο κοινό το κλίμα της εποχής. Μα ο επίλογος του έργου τόσο δυνατός!
Τα βήματα του Ζεϊμπέκικου, του χορού που εκφράζει πόνο–απώλεια, δύναμη–περηφάνια–αξιοπρέπεια, πάθος και μοναξιά, αλήθεια και αυθεντικότητα, σεβασμό και τιμή. Το έξυπνο δέσιμο του πολιτικού γίγνεσθαι του τότε με του παρόντος. Η επιλογή του «ριξίματος» της αυλαίας με την αναδρομή στο σύγχρονο πολιτικό γίγνεσθαι, ιδανική, αποκαλύπτοντας την προκλητική απροθυμία του κάθε πολιτικού να εγκαταλείψει τη ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ της ΚΑΡΕΚΛΑΣ.
Σας ευχαριστούμε πολύ.
