Κείμενο: Νίκος Μπάνος
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Πέρασαν 52 χρόνια, τα πυροβόλα σώπασαν αλλά όχι και οι μνήμες, μαύρες σκοτεινές από μια συμμορία διαταραγμένων καραβανάδων που είχαν μίσος φοβερό στις λέξεις, ελευθερία και δημοκρατία και είπαν να βάλουν την Ελλάδα στο γύψο και να την κάνουν Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών, δήθεν έτσι με τη βία, με τα τανκ, με τις σφαίρες και τα βασανιστήρια.
Από την άλλη μνήμες φωτεινές αντίστασης στη βία, στη φίμωση και στον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, με αντίτιμο το αίμα. Εδώ προβάλλει το πολυτεχνείο που σαν σήμερα προβάλει σαν σύμβολο θυσίας για τα ιερά και πανανθρώπινα ιδανικά, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια και εκεί έμελε σας τελευταίες Θερμοπύλες να βάλουν τα στήθια τους μπροστά στις κάνες μαθητές-φοιτητές- εργάτες, δηλαδή οι επαναστατημένοι Έλληνες . Γι αυτό θα ζει για πάντα μέσα μας και σε αυτούς που το έζησαν από κοντά και σε όσους το ζουν από μαρτυρίες.
Βέβαια η τραγωδία της Κύπρου που ακολούθησε θα είναι μια σκληρή εικόνα και ένα πικρό μάθημα για τον ελληνισμό για τόσες χαμένες πατρίδες και η μεταπολίτευση να απογοητεύει , έχοντας μάλιστα υπουργούς που ήταν παιδιά του Πολυτεχνείου αλλά το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια σχολή κυβερνήσεων αλλά μια ιερή στιγμή που ένωσε τους Έλληνες και τους έμαθε πως αγωνιζόμενοι ενωμένοι, γίνονται ήρωες και σύμβολα για τους επόμενους μαχητές και κάτι τελευταίο για τους ανιστόρητους, που λένε ότι το πολυτεχνείο δε σημαίνει τίποτα, ούτε υπήρξαν νεκροί, δεν έχω να πω τίποτα μόνο τα λόγια του Καζαντζάκη περί ελευθερίας και αρετής, ότι αρετή δεν είναι να απολαμβάνουμε τη Δημοκρατία αλλά να μαχόμαστε για τη Δημοκρατία.