Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Φωτό: Καίτη Μεταλλινού
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Μέρες μοναδικές ενός φθινοπώρου που δηλώνοντας δυναμικά την παρουσία του αναστατώνει την καθημερινότητα των ημερών. Κι εκείνες ανταποκρινόμενες ακτινοβολούν ανθίζοντας , κι εκείνες θλιμμένες χορεύουν στους ήχους της βροχής. Μίας βροχής λυτρωτικής, μίας βροχής που απλόχερα σκορπάει τη ζωή.
Στο μοναδικό κρεσέντο του θρήνου της βροχής η «Δήμητρα» θλιμμένη απλόχερα καρπίζει τη γη. Λίγες μέρες ακόμη, μάνα και κόρη μαζί απολαμβάνουν την κάθε στιγμή. Η φύση, τα δέντρα συμπάσχοντας, νιώθοντας τη θλίψη – τον πόνο του αποχωρισμού, φορούν τα γιορτινά τους. 
Γιορτινά που χάνονται σβήνουν στο τικ – τακ του αέναου χρόνου. Γιορτινά σκεπάζουν τη γη κι οι αισθήσεις ξυπνούν. Το άρωμα της βρεγμένης γης, η χρωματική πανδαισία των γιορτινών τους , ο χορός των φύλλων, οι καρποί των δέντρων, το χάδι – η αγκαλιά μάνας και κόρης στην παρτιτούρα της προσμονής.
Κι εσύ προσμένεις τη στιγμή που στα χρώματα τα φθινοπωρινά, στο βουητό του ανέμου θα περπατάς απολαμβάνοντας το χάδι της βροχής προσμένοντας τη στιγμή που μάνα και κόρη θα ξανασυναντηθούν.