Κείμενο: Αναστασία Κοντου
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
“Εάν το Πάσχα είναι η λαμπροτάτη του Χριστιανισμού εορτή, τα Χριστούγεννα είναι η γλυκυτάτη και συγκηνικοτάτη, και διά τούτο, ανέκαθεν εθεωρήθει ώς κατ ’εξοχήν εορτή…” γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στην εφημερίδα< Εφημερίς > 25 Δεκεμβρίου 1887
25 Δεκεμβρίου, ανήμερα των Χριστουγέννων ,τότε που οι παππούδες μας τιμούσαν αυτήν την εορτή με μεγαλύτερη ευλάβεια και όχι με την ιδιοτέλεια που πάσχει η κοινωνία μας σήμερα. Οι εποχές αλλάζουν ,στις ημέρες μας άλλαξαν πολύ. Τώρα δεν περιμένουμε τον Άγιο Σπυρίδωνα να στολίσουμε το απλό δεντράκι με το βαμβάκι για χιόνι, τις εύθραυστες μπάλες, την απλή, χάρτινη φάτνη, ούτε ασβέστη θα αγοράσουμε να ασπρίσουμε τις αυλές μας,τις γλάστρες μας τις πέτρες γύρω από τις λεμονιές..
Σήμερα ο καταναλωτισμός, έχει αντικαταστήσει την έννοια της εορτής και έχει επιβάλει από Νοέμβριο να στολίζουμε δέντρο όπως επιτάσει η μόδα της πρωινής ζώνης στην τηλεόραση .Τα μπαλκόνια και οι αυλές των σπιτιών στολίζονται με λαμπιόνια. Το ίδιο και οι δρόμοι ,η νύχτα γίνεται ημέρα.
Τα καταστήματα βάζουν και αυτά τα γιορτινά τους.
Φούρνοι, ζαχαροπλαστεία, σερβίρουν την λαχτάρα να αγοραστούν τα πρώτα χριστουγεννιάτικα γλυκά.
Όλα είναι όμορφα αυτές τις ημέρες, ακόμα πιο όμορφα είναι τα χριστουγεννιάτικα χωριά, όπως ο Μύλος των ξωτικών, που δίνει μια ιδιαίτερα όμορφη πινελιά χαράς αυτές τις ημέρες.
Εξίσου όμορφες ,όλες οι εκδηλώσεις σε κάθε Δήμο της χώρας. Δημόσια θεάματα ,άναμα δέντρου ,ο ξεχωριστός ήχος από την φιλαρμονική ,χοροί από συλλόγους , η συμμετοχή του κόσμου ,τα κεράσματα, όλα αυτά τα καλά ,κάνουν τον κόσμο χαρούμενο, ώστε να μοιράζει ευχές και χαμόγελα, ή απλά ζούμε μια ουτοπία καλύπτοντας κάποια από τα ελλατώματά μας;
Οι γιορτές δυστυχώς τελειώνουν γρήγορα και τα λαμπιόνια σβήνουν. Επιστροφή στην καθημερινότητα για άλλη μια φορά. Τώρα το “Χριστουγεννιάτικο παραμύθι” μαζί με το δέντρο, τα λαμπιόνια και το κυριότερο την μάσκα του καλού μας εαυτού, θα ξαναμπεί στο κιβώτιο σε μια γωνιά της αποθήκης.
Είναι αυτός ο εαυτός που βγαίνει λίγο πριν τις μεγάλες εορτές με ψεύτικη ευγένεια να ανταλάξει ευχές και χαμόγελα .
Είναι αυτός ο εαυτός που θυμάται τον άπορο για 15 ημέρες τον χρόνο ,ξεχνώντας τον τις υπόλοιπες 350
Είναι αυτός ο κακός εαυτός που θα φερθεί με αχαριστία σε άτομα που τον βοήθησαν κάποτε, θα πει ψέματα με ευκολία ,θα διαβάλλει συναδέλφους από ζήλια
Είναι αυτός που το μίσος για τον συνάνθρωπο τον κάνει ρατσιστή.
Είναι αυτός που κάνει πόλεμο και μιλά για ειρήνη.
Είναι αυτός που κάνει έγκλημα και κάνει το θύμα.
Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις ,σίγουρα υπάρχουν ευτυχισμένες ψυχούλες αυτές τις ημέρες, τα παιδιά
Οι γιορτές όμως τώρα τελείωσαν, το ίδιο και οι τυπικές ευχές .Οι αληθινές ευχές για να βγούν θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στα αθώα παιδικά ματάκια και μετά να έρθουμε σε εσωτερική σύμπνοια, είτε είμαστε πολιτικοί ,είτε ιερείς , είτε απλοί μεροκαματιάρηδες και αν είναι δύσκολο αυτό ,καλύτερα να μην πούμε τίποτα ,ένα απλό χαμόγελο, ένα βλέμμα ψηλά στον ουρανό ,ελπίζοντας σε ένα εσωτερικό φως, στην ψυχή μας ,ένα φως που θα κατακάψει κάθε αρνητικό συναίσθημα και θα ανατείλει μια όμορφη πλευρά στον εαυτό μας ,τότε και μόνο τότε ,κάθε ευχή για υγεία ,αγάπη ευδαιμονία ειρήνη θα έχει πραγματική αξία .