1ο μέρος
Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Νωρίς το πρωί πριν ακόμα η νυχτιά χάσει τα ουράνια στολίδια της ταξιδεύω οδικώς για την Αθήνα με προορισμό το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Δρόμοι έρημοι, ζεστοί από την ανάσα της πύρινης λαίλαπας που εδώ και μέρες λεηλατεί το καλοκαίρι. Ο αποχαιρετισμός σύντομος μιας και τα λεπτά παραμονής κοστίζουν πολύ ακριβά!
Μέρος συνάντησης ανθρώπων από όλο τον κόσμο κι εγώ νομίζω πως βρίσκομαι στον «πύργο της Βαβέλ» τη στιγμή που ο θεός μοίρασε τη διαφορετικότητα της ομιλίας στους ανθρώπους. Φορτωμένη με το σακίδιο τα βήματα γρήγορα έντονα μα ταυτοχρόνως και νυσταγμένα, μάτια καρφωμένα στους μοναδικούς μου συνοδοιπόρους, τις κόρες μου. Διασχίζουν με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση τους χαώδης διαδρόμους του, δίνοντάς μου οδηγίες κάθε φορά για το τι πρέπει να κάνω. 
Με το κινητό ανά χείρας και το δελτίο ταυτότητας περνάμε με επιτυχία τον πρώτο έλεγχο και συνεχίζουμε. Είναι τόσο παράξενο! εμείς με κοντομάνικα κι εκείνοι οι ξανθοί, κάτασπροι που έρχονται στην πατρίδα μου να απολαύσουν την ηλιοφάνειά της, τις φυσικές της ομορφιές, την ελληνική φιλοξενία, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, φορούν μπουφάν.
Ναι, τελευταίος έλεγχος, πιστοποίηση με την ταυτότητα και η αίθουσα αναμονής μικρή μα ασφυκτικά γεμάτη και το παράξενο; Οι περισσότεροι μιλούν τη δική μου γλώσσα. Τα δευτερόλεπτα περνούν γρήγορα και σε λίγο η «καυτή ανάσα του δράκου» που σχεδόν όλο το καλοκαίρι κατοικεί στις χώρες της μεσογείου χαϊδεύει τον καθένα από μας που επιβιβάζεται στο αεροπλάνο για την Κατάνια της Σικελίας. 
Το πλήρωμα του αεροπλάνου υποδέχεται τους επιβάτες με χαμόγελο και προσδεδεμένοι πλέον στις θέσεις μας, νιώθουμε την τροχοδρόμηση του «σιδερένιου πουλιού». Απογειώνεται και η Ελλάδα από ψηλά τόσο διαφορετική. Τα μικροσκοπικά κομμάτια γης με τη μοναδικότητα των χρωμάτων τους κρύφτηκαν στο πουπουλένιο ασπριδερό πάπλωμα που ταξιδεύει το αεροπλάνο.
Ο γαλανός ουρανός, η βουή του αεροπλάνου, τα βαμβακένια σύννεφα οι μοναδικοί πλέον σύντροφοι του ταξιδιού με το προσωπικό της εταιρίας να διαφημίζει τα προς πώληση προϊόντα. Η ενημέρωση από τον κυβερνήτη πως σε λίγο θα προσγειωθούμε ενεργοποιεί τη ματιά αναζητώντας το κοντινό μικρό φινιστρίνι του πλοίου που οργώνει τους αιθέρες.
Όμορφη, άνυδρη, μαγευτική…. Ναι, το αεροπλάνο προσγειώθηκε και εμείς περπατώντας αναζητούμε τον δρόμο για το σιδηροδρομικό σταθμό που θα μας μεταφέρει στη Μεσσήνα της Σικελίας. Οι κόρες με τα κινητά ανά χείρας, τροφοδοτούν το gps και ανακοινώνουν πως θα περπατήσουμε 20 λεπτά, μα τις νιώθω ανήσυχες. Τις προτείνω να ζητήσουν πληροφορίες από την υπάλληλο για να σιγουρευτούν. (περήφανη μάνα ελληνίδα που ακούει τα παιδιά της να συνομιλούν με άνεση ενώ κι εγώ αντιλαμβάνομαι πως 465 μέρες μελέτης στην εφαρμογή του κινητού, duolingo, έφεραν αποτέλεσμα… το πλήθος των ειπωμένων κατανοητό!)