Κείμενο: Αντώνης Σαμαρτζής
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Από μικρό παιδί θυμάμαι τους γονείς μου να περιμένουν πως και πώς να έρθει η εμποροπανήγυρις της Αγ. Παρασκευής. Ονομαστό σε όλη την Ελλάδα. Έμποροι με κάθε μέσον έφταναν στην Χαλκίδα για να απλώσουν την πραμάτεια τους στους πάγκους και να δελεάσουν το αγοραστικό κοινό που έφτανε από κάθε μεριά της Εύβοιας και Αττικοβοιωτίας. Παράλληλα υπήρχε και ζωοπανήγυρις.
Αναφορικά με το πότε άρχισε υπάρχει η εξής καταγραφή από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ):
« Στις 9 Ιανουαρίου 1864, με Βασιλικό Διάταγμα, η ημέρα έναρξης της -εβδομαδιαίας διάρκειας- εμποροπανήγυρης της Χαλκίδας, μεταφέρεται από τις 29 στις 26 Ιουλίου, ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής, πολιούχου της Χαλκίδας, “ότε παvηγυρίζει o εv τω φρoυρίω φερώvυμoς Ναός”.»
Άρχιζε την παραμονή της Αγίας Παρασκευής, πολιούχου της Χαλκίδας, μετά την περιφορά της εικόνας. Αρχικά η οδός Βενιζέλου από την αγορά μέχρι την παραλία και η πλατεία Αγοράς (όπως ήταν πριν γίνει αναμόρφωση και δημιουργηθεί το πάρκινγκ) ήταν οι χώροι που έστηναν τις παράγκες με τα πλούσια εμπορεύματα και το λούνα παρκ (το θυμάμαι στον χώρο που είναι σήμερα το δημοτικό πάρκινγκ δίπλα στην Εθνική Τράπεζα).
Στη δημοτική αγορά οι λαμαρίνες με τα ψητά γουρουνόπουλα δεν προλάβαιναν να φτάσουν και άδειαζαν στο πι και φι! Αχ αυτή η τραγανή πετσούλα… Μου πέφτουν τα σάλια ακόμα και σήμερα. Κατόπιν μεταφέρθηκε στο Πάρκο του Λαού, αφού η πόλη στέναζε από την ασφυξία και μπορούμε να πούμε ότι οι πρώτες χρονιές ήταν ενδιαφέρουσες.
Στα πρώτα παιδικά χρόνια το ενδιαφέρον μου ήταν στραμμένο στα παιχνίδια και στο Λούνα Παρκ. Αργότερα μεγαλώνοντας στράφηκε στα βιβλία, πως είναι δυνατόν να μην έχουμε έναν Ντοστογιέφσκι ή έναν Βερν στην βιβλιοθήκη μας! Ρούχα και εργαλεία ήταν η συνέχεια. Τελευταία το ενδιαφέρον μου για το παζάρι επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη γουρνοπούλα και στις μπύρες αδιαφορώντας για τα υπόλοιπα, αφού τα μαγαζιά της πόλης ήταν σε θέση να προσφέρουν την σωστή ποιότητα με την σωστή τιμή.
Φτάνουμε στο σήμερα… Τι έχουμε; Ένα παζάρι υποβαθμισμένο που δεν ξέρω αν τελικά θα πρέπει να συνεχιστεί αυτός ο θεσμός ή να αναβαθμιστεί σε έκθεση(;) με κάποιο μαγικό ραβδάκι.
Παρ’ όλα αυτά η όμορφη παιδική ανάμνηση παραμένει…