Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Απολαμβάνω τη μικρή διαδρομή μέχρι το θεατράκι, την καρδιά του Bio-mechanical festival. Η πόλη μισοκοιμισμένη στης ζέστης τη ζάλη, έρημη. Ουρανός έναστρος στον απόηχο της χαμένης ολόγιομης σελήνης. Δρόμος ερημικός, θάλασσα σιωπηλή-γαλήνια. Οι ματιές τόσο γρήγορες, στιγμιαίες, στην κίνηση του αυτοκινήτου. Η υψηλή γέφυρα, η μοναδικότητα της ομορφιάς του έρημου εργοστασίου, το βαθύ πράσινο του δάσους, το καφέ χαλί των νεκρών φύλλων, ο στενός ασφάλτινος δρόμος, ο μικρός κολπίσκος με τη χρωματική μοναδικότητα της τσιμεντένιας σκόνης… τόσο γνώριμα τόσο μοναδικά. Παρκάρεις και ανυπομονείς για τη μικρή διαδρομή στο χωμάτινο δρόμο του υπέροχου δάσους.
Το καλωσόρισμα των εθελοντών, οι τοποθετημένοι ανά τακτά διαστήματα πυροσβεστήρες, η καθαριότητα, η μυρωδιά των πεύκων ανακατεμένη με την αλμύρα της θάλασσας δημιουργούν την ψευδαίσθηση οσμής αναμενόμενης βροχής και … η ομορφιά ξετυλιγμένη, γυμνή απλώνεται μπροστά σου. Η χρωματική μοναδικότητα του εδάφους στολισμένη με σκίνα, τα ήσυχα νερά του κολπίσκου γεμάτα ζωή, το εργοστασιακό κτίριο–κουφάρι γερασμένο μα καλοστεκούμενο, τα ολόλευκα γεμάτα κόσμο τραπέζια, η μελωδικότητα των συζητήσεων το αλατοπίπερο των σκέψεων μου.
Πρεμιέρα λοιπόν για το θέατρο Χαλκίδας με το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ. Μα τι παράξενο η αυλαία άνοιξε και επί σκηνής όλοι οι συντελεστές και η σκηνοθέτης διαβάζει το μήνυμα. Ναι, ενώνουν τη φωνή τους με τη φωνή των εργαζόμενων στο πολιτισμό σε όλη τη χώρα διαμαρτυρόμενοι για την απόφαση της δικαιοσύνης να αφήσει ελεύθερο το Δημήτρη Λιγνάδη, υπερασπιζόμενοι τα ανήλικα θύματά του και τον διασυρμό τους κατά τη διάρκεια της δίκης. Μία αρχή παράδοξη μα ταυτόχρονα υπέροχη που επικροτείται από τους θεατές και το ταξίδι στο όνειρο ξεκινά.
Στη σιδερένια κατασκευή οι πρωταγωνιστές ξετυλίγουν το κουβάρι των ιστοριών. Ιστορίες αγάπης που βασανίζουν και βασανίζονται, ιστορίες που εκδίκηση κι αγάπη είναι τόσο μπλεγμένες, ιστορίες παράλληλες που εκτυλίσσονται στον κόσμο των ανθρώπων και των ξωτικών μα όταν συναντούνται γίνονται τραγικά κωμικές.
Η σκηνική παρουσία όλων υπέροχη, τα κοστούμια καταπληκτικά, ο φωτισμός απόκοσμος στον κόσμο των ξωτικών μα έντονος στον κόσμο των ανθρώπων κι η καταπληκτική μουσική ο συνδετικός κρίκος αυτών. Τα χρησιμοποιούμενα ποδήλατα δημιουργούν την αίσθηση του χρόνου που περνά τόσο γρήγορα και η παρουσία κινούμενου οχήματος σηματοδοτεί την εναλλαγή των ιστοριών αγάπης και του ερασιτεχνικού θιάσου, που ετοιμάζουν το θεατρικό – δώρο των γάμων των αρχόντων.
Ένα παραμύθι διαφορετικό φθάνει στο τέλος του και γίνεται τόσο ανατρεπτικό, όταν οι πρωταγωνιστές της αγάπης γίνονται θεατές της ερασιτεχνικής παράστασης που στήθηκε προς τιμήν τους κι όπως όλα τα παραμύθια έτσι κι αυτό έριξε αυλαία , ζώντας αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… κι εγώ αποχωρώ γεμάτη εικόνες λέξεων που παρουσιάστηκαν επί σκηνής πλέκοντας το όμορφο όνειρο του καλοκαιριού.