Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμ. ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Στο ζεστό, μπερδεμένο με γεύσεις φθινοπωρινές, καλοκαιρινό δειλινό περπατώ στους δρόμους της πόλης δίχως να παρατηρώ. Προχωρώ γρήγορα προσπερνώντας αδιάφορα εκείνους που απολαμβάνουν τα χρώματα του δειλινού, εκείνους που γεύονται τη θαλασσινή αλμύρα, εκείνους που απολαμβάνουν τη συζήτηση ατενίζοντας τη θάλασσα. Βιάζομαι τόσο να βρεθώ στο κόσμημα της γραφικής, ήσυχης, γαλήνιας, ήρεμης, πράσινης γειτονιάς, γεμάτη αναμνήσεις και ώριμη ιστορίας τη Δημοτική Πινακοθήκη της Χαλκίδας. Κτίριο πετρόκτιστο, επιβλητικό με θέα τη νύμφη του Ευβοϊκού αφιερωμένο στο Δημήτρη Μυταρά, καλλιτέχνη που με το κέφι του σε συνδυασμό με το δαίμονα του αρπάζοντας τις ευκαιρίες κατόρθωσε να μεγαλουργήσει. (Συνέντευξη του Δημήτρη Μυταρά)
Στη σκιά λοιπόν του κτιρίου αυτού φιλοξενείται η Δράση του Εργαστηρίου Τέχνης Χαλκίδας με τίτλο «Μυθολογίες του τόπου μου». Έχοντας επισκεφθεί και ταξιδέψει στη διαδικτυακή έκθεση του εργαστηρίου (https://chalket.art/) διψώ για το άρωμα, τη γεύση, τους ήχους των εκτιθέμενων έργων.
Περνώ την ανοικτή ξύλινη επιβλητική πόρτα και αφήνω τη ματιά να χαϊδέψει τους στολισμένους με έργα τοίχους. Είναι τόσο διαφορετικοί μα όλοι τους διηγούνται με τη μοναδική ματιά των δημιουργών τους, μύθους της Ελλάδας.
Μα ας ξεκινήσω κι εγώ το ταξίδι στον κόσμο των τότε δημιουργούμενων παραμυθιών. Ο βυθός της Αρέθουσας, άγριος μα συνάμα τόσο γοητευτικός. Η φαντασία των παιδιών, αποτύπωσε τα παράξενα μοναδικά πλάσματα στο σκούρο βυθό, μεταφέροντας το μύθο της Αρέθουσας στο σήμερα, ξετυλίγει μέρος της άγνωστης σε πολλούς από μας ιστορίας της πόλης. Κι αυτό το κομμάτι ζωντανεύει όταν τα χρώματα δαμάζονται στα χέρια των μικρών καλλιτεχνών, περιγράφοντας με τρόπο μοναδικό την περιοχή.
Συνεχίζω κι αφήνομαι να στροβιλισθώ στο μύθο της «Ιφιγένειας εν Αυλίδι». Η προσπάθεια των παιδιών εξαιρετική. Η επιλογή των επικρατούντων χρωματικών τόνων άσπρου και μαύρου επικεντρώνει την προσοχή στη μοναδικότητα των διηγούμενων εικόνων. Αποτύπωσαν το ζευγάρι τους και σε κινητή διαφάνεια αποτύπωσαν τα χαρακτηριστικά των μυθικών ηρώων, μα όταν τα δύο κομμάτια ενώθηκαν ο σημερινός θεατής έγινε πρωταγωνιστής της τότε εποχής.
Οι μύθοι συνεχίζουν με πρωταγωνιστή τον Προμηθέα, εκείνον που τόλμησε αψηφώντας τη δύναμη των θεών, να προσφέρει τη φωτιά σους ανθρώπους. Γοητεύομαι από τα χρώματα, τη διαφορετικότητα των έργων. Μιλούν για την επαναλαμβανόμενη δίχως τέλος επιβληθείσα ποινή της πράξης του.
Κι η εικαστική αποτύπωση της τιμωρίας σβήνει στη διήγηση των μύθων του γενναιότερου όλων, του Ηρακλή. Το οικοδομικό υλικό συναντά την τέχνη και μεταμορφώνεται ζωντανεύοντας την εξιλέωση της αποτρόπαιης πράξης του μέσω των 12 άθλων του. 
Μα το ταξίδι συνεχίζεται κι ο επισκέπτης μεταφέρεται στην Κρήτη, το βασίλειο του Μίνωα. Γοητεύομαι τόσο! οι πέτρες ένα υλικό τόσο συνηθισμένο, τόσο κοινό, αποτυπώνουν την επιβληθείσα από τους θεούς τιμωρία του Μίνωα, το λαβύρινθο, το σπίτι του ανθρωπόμορφου τέρατος. Η ομορφιά των πήλινων προσωπείων, η βορρά του Μινώταυρου, με τα έντονα αποτυπωμένα συναισθήματα κι εγώ γοητευμένη των όσων αποκαλύπτει η φαντασία των εμπλεκομένων. Απλά υλικά μεταμορφώνονται στα χέρια τους, αφηγούνται ξετυλίγοντας την ιστορία μας. Αποχωρώ τόσο γεμάτη όπως τότε που στα γόνατα της γιαγιάς ή του παππού απολάμβανα τις ιστορίες τους.
