Όταν πέφτει η αυλαία…

 
 
 Κείμενο: Νίκος Μπάνος

Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου

 

  Όταν πέφτει η αυλαία συνήθως ανάβουν τα φώτα. Εδώ όμως, στην έκθεση ζωγραφικής ενηλίκων του Εργαστηρίου Τέχνης, σβήσαν τα φώτα αλλά μέσα μας άναψαν τα φώτα και τα χρώματα της μνήμης, κι αυτό το χρωστάμε στα 12 υπέροχα κορίτσια που με τα έργα τους μας ταξίδεψαν από το “τότε” της Αρτάκης Κυζίκου, στο “τώρα” της Νέας Αρτάκης.

 Μπορεί να πέρασαν 100 χρόνια από τη μεγαλύτερη τραγωδία του Ελληνισμού στη Μ. Ασία, αλλά κατάφεραν να μας κάνουν να περιπλανηθούμε στις “αλησμόνητες πατρίδες” και στα “ματωμένα χώματα”. Βρέχεις τα πόδια σου στο λιμάνι της Ν. Αρτάκης και συνάμα είναι σα να πλατσουρίζεις στα νερά της Αρτάκης Ν Κυζικου, με τους γλάρους να βουτάνε πάνω απ’ τα ψαροκάικα, βλέπεις τους αμπελώνες και τις ελιές να χορεύουν στον θαλασσινό αγέρα , αλλά ο αγέρας είναι βαρύς, γιατί τον βαραίνουν ο πόνος και η νοσταλγία για την χαμένη πατρίδα. Πρόσωπα βουβά, με μάτια τεράστια, που ρωτάνε συνέχεια “γιατί;” Τώρα, άκουμπισμένος σε ένα βραχάκι της Ν. Αρτάκης αναρωτιέσαι, γιατί να ξεριζώνονται οι άνθρωποι από τα σπίτια τους, αλλά η φωνή σου γυρίζει πίσω σαν αντίλαλος, χωρίς καμία απάντηση.

Όταν “προσγειώθηκα” και πάλι στην αίθουσα, έπεσα πάνω σε δύο κορίτσια από τους συντελεστές της έκθεσης. “Ξέρω τι θα με ρωτήσεις”, λέει η κ. Σφηνιαδάκη Μαρία, “απλά σου λέω ότι εκφράζουμε την προσωπική μας αλήθεια, άλλωστε όπως λέει ο Καζαντζάκης, η τέχνη δεν είναι υποταγή και νόμος αλλά δαίμονας που σπάζει τα καλούπια”. “Συμφωνώ και εγώ με την προλαλήσασα” είπε η κ. Χρύσα Αυλωνίτη “και θέλω να συμπληρώσω ότι, για να είναι τέχνη αυτό που κάνουμε πρέπει να ξυπνάει κατά το δυνατόν και τις 5 αισθήσεις και να ταξιδεύει το θεατή στο χωροχρόνο”.

 Τα φώτα σβήνουν, αλλά τα μάτια των ηρώων όλο και μεγαλώνουν και ξαναρωτάνε τι έφταιξε τελικά, γιατί τόσος πόνος και τόσο αίμα, ποιος θα μας απαντήσει; Εκεί, στο μισοσκόταδο, μπαίνει στη σκηνή η ιστορία, με στεφάνια δόξας αλλά και με πληγές και με αίματα και μονολογεί χαμηλόφωνα:

“Δεν ξέρω, ίσως ο διχασμός ….. αλλά και οι σύμμαχοι μάς πούλησαν και τα κάναν πλακάκια με τον Κεμάλ…..μπορεί και η μυρωδιά των πετρελαίων της Μοσούλης, όπως γράφει η Διδώ Σωτηρίου στα ματωμένα χώματα…..”

Αυτά είπε μόνο η Ιστορία , έσκυψε το κεφάλι και χάθηκε στο σκοταδι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.