Κείμενο: Νίκος Μπάνος
Επιμ. ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Σολομών, Βασιλιάς του Ισραήλ, δεν είχε καλή γνώμη για το γέλιο. “Είναι μια τρέλα” έλεγε. Όσο για τη χαρά, ρωτούσε, σε τι χρησιμεύει. Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ο Χριστός δε γελούσε ποτέ.
Το δικαίωμα στο γέλιο, δίχως το στίγμα της αμαρτίας, έπρεπε να περιμένει μέχρι να γεννηθεί σαν σήμερα, το 1182,στην Ασίζη, ενα μωρό που το έλεγαν Φραγκίσκο. Ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης γεννήθηκε χαμογελαστός και πολλά χρόνια αργότερα διδασκε στους μοναχούς μαθητές του: “Να είστε χαρούμενοι, μη δείχνετε θλιμμένοι συνοφρυωμένοι, υποκριτές…” Αυτά αναφέρει o Eduardo Galeano στο ημερολόγιο του με τίτλο “Οι μέρες αφηγούνται”.
Μήπως σήμερα είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε την αξία του γέλιου, μιας και ανθίζει όλο και πιο δύσκολα στα πρόσωπα των ανθρώπων; Σκεφτείτε πόσος πόνος υπάρχει σήμερα στον κόσμο, άνθρωποι που ‘χασαν σχεδόν τα πάντα μέσα από ατυχίες και πολέμους, αλλά κυρίως τα παιδιά που τους έκλεψαν το γέλιο. Μιλάω για τα παιδιά των δρόμων, ξεχασμένα απ’ τον κόσμο.
Η ημέρα που γεννήθηκε ο Άγιος Φραγκίσκος, ο φτωχούλης του Θεού, ας είναι η ημέρα που θα αγαπήσουμε όλα τα πλάσματα του κόσμου και ας σταθούμε δίπλα τους, να τους δώσουμε λίγη χαρά και αγάπη για να ξαναβρούν το γέλιο τους. Ίσως τότε, η αγάπη που θα μοιραστούμε μαζί τους αλλά και το γέλιο ενός μικρού παιδιού μας κάνει και μας πιο χαρούμενους και έτσι μπορέσουμε να βρούμε πιο εύκολα και το δικό μας γέλιο!
