Είμαστε στην παραλία της Χαλκίδας με την έκθεση βιβλίων, δίπλα στη γέφυρα. Απέναντι στα σκαλιά που οδηγούν από τον πεζόδρομο της παραλίας στη γέφυρα ένας ηλικιωμένος επαίτης ξυπόλητος με βρώμικα ρούχα έχει ξαπλώσει στα σκαλιά και με ένα πλαστικό ποτήρι περιμένει από τους περαστικούς να του αφήσουν λίγα κέρματα.
Δίπλα ανάμεσα στον πάγκο με τα βιβλία και στο περίπτερο υπάρχει ένα δέντρο που πάνω του έχει σκαρφαλώσει ένα γατάκι και νιαουρίζει ακατάπαυστα γιατί φοβάται να κατέβει.
Αρκετοί περαστικοί, μεγάλοι και παιδιά από ευαισθησία πλησίασαν και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να το κατεβάσουν. Αδύνατον. Το γατάκι τρόμαζε περισσότερο και ανέβαινε πιο πάνω. Προσπάθησα να τους καθησυχάσω λέγοντας ότι μόλις ησυχάσουν τα πράγματα, κοπάσει η φασαρία και απομακρυνθεί ο κόσμος θα κατέβει μόνο του, όπως και έγινε λίγη ώρα αργότερα. Αυτό που με προβλημάτισε ήταν το υπέρμετρο, έως υστερικό, ενδιαφέρον για το γατάκι και η παντελής αδιαφορία για τον επαίτη.
Αναπόφευκτη η σύγκριση… Ασφαλώς και πρέπει να αγαπάμε τα ζώα, είναι η ανιδιοτελής παρέα μας (έχω δύο σκυλιά και ένα γάτο που τα υπεργαπώ).
Θα ήθελα όμως το ίδιο ενδιαφέρον και για κάθε συνάνθρωπό μας που βρίσκεται σε δυσχερή θέση…
