Την Όλγα δεν την γνώρισα ποτέ προσωπικά.Την γνώρισα διαδικτυακά. Σ΄αυτή τη δεκαετή γνωριμία την εκτίμησα, τη θαύμασα, χάρηκα με τις δραστηριότητές της, τις επιτυχίες της, τις χαρές της, τις χάρες της, την ζωντάνια της, το γέλιο της, την όμορφη παρουσία της.
Η Όλγα Καστανά, έφυγε στις 8 Απριλίου, μέσα στην καρδιά της άνοιξης, στο άνθος της ηλικίας της, από ανακοπή. Ήταν σαράντα ετών. Μόλις δυο μέρες πριν έκανα like, στις δημοσιεύσεις της με φωτογραφίες από υπέροχες κατασκευές πασχαλινών λαμπάδων.
Τη θαύμασα γιατί ήταν μια γυναίκα, μάνα, περήφανη Ελληνίδα. Μπροστάρισα στο χορό, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διατηρεί ζωντανά και να μεταφέρει στους νεότερους τα ήθη, τα έθιμα της Ελλάδας μας και ειδικά της περιοχής της Αλεξάνδρειας, της Αγκαθιάς, της Ημαθείας.
Μέσα από τις δημοσιεύσεις της λάτρεψα τις υπέροχες στολές, ειδικά αυτόν τον καταπληκτικό κεφαλόδεσμο, τους υπέροχους χορούς, την τέχνη του μαντηλιού από την πρώτη, τους αντρικούς χορούς, είδα σε βίντεο που δημοσίευε γάμους σύμφωνα με τα έθιμα της περιοχής, την τέχνη του ανάγλυφου ψωμιού και όλα όσα προσπαθούσε με τον δικό της χαρούμενο τρόπο να διαδώσει διατηρώντας έτσι ζωντανά τα Ελληνικά μας ήθη και έθιμα.
Η ίδια είχε σχέση και με το δικό μας Αλωνάκι αφού είχε κατά κάποιο τρόπο το δικό της ¨αλωνάκι¨εκεί στον τόπο με τις ροδακινιές… Μακάρι να χορεύει με τους αγγέλους εκεί στο μεγάλο της ταξίδι…
