Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
3η μέρα των εκδηλώσεων και ο Μπάτης – ο Μαΐστρος – ο Λεβάντες γίνονται οι συνοδοιπόροι μου. Πόσο παράξενο! Τρεις άνεμοι, όλοι γένους αρσενικού, δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες γαλήνης και απόλαυσης. Τρεις άνεμοι φούσκωσαν τη Μαΐστρα και το ιστιοφόρο αναψυχής γλιστρά στην καθημερινότητα των θαλασσινών.
Το ταξίδι της καθημερινότητά τους, λουσμένο αλμύρας, ντυμένο με νότες του Φλοίσβου, απλωμένο στην απεραντοσύνη του γαλάζιου, ξεκίνησε. Εκεί που ο ορίζοντας σμίγει με τη θάλασσα, εκεί που τα γέλια κάτω από τον ίδιο ουρανό συναπαντούν τα δάκρυα – τη λύπη του αποχωρισμού, εκεί που το χθες ανταμώνει το σήμερα προσδοκώντας το αύριο, η αρμονία στολίζεται με την ομορφιά της πολυμορφίας.
Εδώ, στη γειτονιά του Ευρίπου, το Αιγαίο πέλαγος, η χώρα των Ταύρων, η βραδιά της Νάξου, το λιμάνι και το λευκό μαντήλι ……… συναπαντήθηκαν προσφέροντας στη νύμφη Αρέθουσα το δικό τους, μοναδικό καταφύγιο.
Ανασασμός ο κεμετζές – το μπουλγαρί, οι νότες οι θαλασσινές δίνουν πνοή στον αρωματισμένο με θυμάρι και κρίταμο χορό τη στιγμή του ανελέητου κυνηγητού αρπαγής της αγνότητάς της.
Λευκό μαντήλι μας κουνά και λέει πως είναι κρίμα. Φεύγω με παίρνει μακριά της θάλασσας το κύμα ……
Κι ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική δύναμη στην απεραντοσύνη του γαλάζιου που μας χάρισε «Τ’ Αλωνάκι». Κάποιους μας επιστρέφει, κάποιους μας αλλάζει, μα όλους μας ταξιδεύει. Γιατί η παράδοσή μας δεν είναι λιμάνι για να αγκυροβολήσεις, μα πέλαγος ανοιχτό για να συνεχίσεις το ταξίδι.