Ποίημα: Αντώνης Σαμαρτζής
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Στου κύκλου τα γυρίσματα τα νιάτα τραγουδούνε,
κι οι ζουρνάδες του χορού βαθιά ηχούν στη νύχτα,
στα βήματα τα ρυθμικά η μνήμη φτερουγίζει,
κι η λεβεντιά του τόπου μας σαν φλόγα ξεχειλίζει.
Με τσάμικο και με συρτό γεμίζουν τα σοκάκια,
κι οι γέροντες χαμογελούν κοιτώντας τα παιδάκια,
γιατί ο χορός εσφράγισε της ρίζας μας το αίμα,
κι έγινε φως αθάνατο στου χρόνου κάθε ρέμα.
Με πεντοζάλη και συρτό σειούνται βουνά κι αστέρια,
και στον πυρρίχιο ξαγρυπνούν πολέμαρχοι κι αιθέρια,
ενώ στου Αιγαίου τα νησιά ο μπάλoς ταξιδεύει,
σαν κύμα που τον έρωτα και τη χαρά γυρεύει.
Χορεύουν όλοι αντάμα πια με χέρια αγκαλιασμένα,
σαν πανηγύρι της καρδιάς σε φώτα αναμμένα,
κι ο ήχος απ’ το βιολί βαθιά τις ρίζες δένει,
κι η Ελλάδα μέσα στον χορό αιώνια ανασαίνει.