Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Μήνυμα στο κινητό κι ο κύβος ερρίφθη, ναι θα απολαύσω για μία ακόμα φορά μία παράσταση με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του θεάτρου Χαλκίδας. Η διαδρομή τόσο διαφορετική.
Η παρέα, η ανταλλαγή των νέων μας και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου παρκάρουμε σύμφωνα με τις υποδείξεις των εθελοντών στο αυτοσχέδιο πάρκινγκ της περιοχής. Είναι τόσο χλωμό δίπλα στους καταπράσινους θάμνους! Περπατάμε απολαμβάνοντας τη μυρωδιά των πεύκων, την δροσιά που σε τυλίγει τόσο γαλήνια, τον βραχώδη λόφο κι είναι τόσες οι εναλλαγές των αντιθέσεων στην περιοχή.
Αναζητώ το τρίτο μέλος της παρέας, την επιμελήτρια της ηλεκτρονικής εφημερίδας του Συλλόγου Ελληνιστικής και Πολιτιστικής παράδοσης «Τ΄ Αλωνάκι», μα στο πλήθος του κόσμου είναι τόσο δύσκολο να εντοπίσω την κορμοστασιά της. Η ματιά ερευνητική στέκει σε κάθε ξανθό κατσαρό κεφάλι και ναι, επιτέλους την εντόπισα. Η ενημέρωση σύντομη και επιστρέφω στην παιδική μου φίλη.
Η πρώτη αόρατη αυλαία σηκώθηκε και γρήγορα – γρήγορα κατευθύνομαι στην αγαπημένη μου θέση. Ψηλά για να νιώθω το χάδι δροσιάς, να απολαμβάνω την ομορφιά του τοπίου. Οι παράξενοι λοφίσκοι το φυσικό τείχος του μικρού θεάτρου, το φάντασμα του εργοστασίου, η νηνεμία της ήρεμης θάλασσας, το καθρέφτισμα του φεγγαριού στην ατάραχη επιφάνειά της, τις κορυφές των καταπράσινων πεύκων, τα χρώματα του ήλιου που επιθυμεί την απόσυρσή του.
Χαίρομαι τόσο! θαυμάζοντας μα και ζηλεύοντας ταυτόχρονα την ικανότητα της παλαιάς μου και της νέας μου φίλης, να συζητούν κι ας γνωρίστηκαν μόλις πριν λίγα δευτερόλεπτα. Η κυρία που εμφανίστηκε ξαφνικά στη σκηνή με την κατάμαυρη στολή της και το φτερό ξεσκονίσματος στο χέρι τραβά την προσοχή μου, μα πριν προλάβω να σκεφτώ το οτιδήποτε αποσύρθηκε. Η επανεμφάνιση της για δύο ακόμα φορές με εντυπωσιάζει μιας και αντιλαμβάνομαι πλέον πως εκείνη είναι το κουδούνι αντίστροφης μέτρησης για την έναρξη της παράστασης. Πόσο έξυπνο μα και δημιουργικό να κεντρίσεις το ενδιαφέρον του κοινού, να προσηλώσεις τη ματιά του στο σκηνικό, να το προετοιμάσεις για τα όσα ακολουθήσουν.
Η περιέργειά μου στο αποκορύφωμά της μιας και το έργο “Μήδεια” του Μπόστ μού είναι παντελώς άγνωστο εκτός από τον τίτλο, που με κάνει να σκεφτώ θα παρακολουθήσω αρχαία τραγωδία γραμμένη από τον Μποστ; Μα ποιος είναι τούτος ο άγνωστος, για μένα, συγγραφέας; Το κινητό ανά χείρας και αναζητώ πληροφορίες. (Ψευδώνυμο Μποστ). Εντυπωσιάζομαι μα και υποψιάζομαι πλέον πως τα όσα θα διαδραματιστούν επί σκηνής θα είναι τόσο μα τόσο ανατρεπτικά!
Σατυρικό, σύγχρονο, επίκαιρο, ανατρεπτικό το επί σκηνής έργο. Οι ερμηνείες αυτών εξαιρετικές με την πρωταγωνίστρια να ξεχειλίζει από μία αριστοκρατική «μη μου άπτου» ερμηνεία κι εγώ καθηλωμένη να παρακολουθώ, ανυπομονώντας για τη συνέχεια. Οι επιτηδευμένες κινήσεις τους πόσο αρμονικές με τον ρέοντα λόγο τους, πόσο εναρμονισμένες με το λιτό υπέροχο σκηνικό! Εντυπωσιάζομαι τόσο από την λειτουργία του χορού επί σκηνής. Δύο σε ένα, χορός και υπηρετικό προσωπικό της πρωταγωνίστριας. Η φράση «τη ΔΕΗ εννοείται;» ενός εκ των χορευτών πόσο επιδέξια και καίρια πλεγμένη στο έργο.
Η κίνηση του αέναου χρόνου τόσο θεαματική τόσο γρήγορη με την παράσταση να φθάνει τόσο γρήγορα στο τέλος της κι εμείς αποχωρούμε έχοντας γεμίσει την ψυχή με τον άρτο του θεάματος. Σας ευχαριστούμε
(φωτό άρθρου Θέατρο Χαλκίδας-facebook)
