Κείμενο: Χριστίνα Βασιλαντωνάκη
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Η προεκλογική περίοδος, τη δεκαετία του ‘80 ήταν μια γιορτή! Ένα ξέφρενο πανηγύρι! Οι πλαστικές σημαίες των κομμάτων ανέμιζαν από τα παράθυρα όλων των αυτοκινήτων. Οι οδηγοί είχαν μόνιμα κολλημένο το χέρι στην κόρνα. Όσο μεγαλύτερος ο σαματάς, τόσο επικρατέστερο το κόμμα. Τέτοιο κομβόι, ούτε όταν παντρεύαμε την πιο άσχημη ξαδέρφη μου, δε θυμάμαι.
Οι πλατείες πάλι, γεμάτες κόσμο, με περίπτερα ειδικά διαμορφωμένα από τα κόμματα, μουσικές και προεκλογικές ομιλίες ολούθε. Λαοθάλασσα, στις μεγάλες κεντρικές συγκεντρώσεις των κομμάτων και ο κόσμος να έχει συμπεριφορά τρελαμένου οπαδού σε ντέρμπι! Για τα οικογενειακά τραπέζια, τί να πω; Αν δεν κατέληγαν σε πολιτικό καβγά, δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για να πας.
Στα παιδικά μου μάτια, όλο αυτό φάνταζε υπέροχο. Ανυπομονούσα να μεγαλώσω, για να μπορώ κι εγώ να ψηφίσω. Να είμαι μέρος αυτής της μεγάλης γιορτής, όχι ότι δεν ήμουν ήδη. Και μπλουζάκι κόμματος φορούσα και τη σημαία μου κυμάτιζα με τιμή, λες και ήταν εθνική γιορτή! Το γάλα μου, δεν το έπινα επ’ουδενί λόγω, αν δεν ήταν σερβιρισμένο σε μια συγκεκριμένη κούπα. Αυτή, που μόλις της έβαζες κάτι ζεστό, εμφάνιζε ως δια μαγείας, το σήμα του κόμματος. Καταπληκτικά πράγματα λέμε!
Γι αυτό φτάσαμε, βέβαια εδώ που φτάσαμε…
Και έρχεται το 1993, που σηματοδοτείται από την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και την κήρυξη πρόωρων εκλογών. Ε, ναι. Από πού νομίσατε ότι ξεκίνησε η όλη γκαντεμιά της «δυναστείας»; Από τον Κούλη; Εγώ, από την άλλη, ακόμη πιο γκαντέμω, μόλις έχω ενηλικιωθεί και καλούμαι να ψηφίσω, για πρώτη φορά.
Αμάν! Δεν είμαι προετοιμασμένη. Για την ακρίβεια, δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με τα κοινά. Η πολιτική τελείωσε για μένα, τότε που έσπασε εκείνη η κούπα κι έκλαιγα μια βδομάδα απαρηγόρητη. Άσε, που τώρα δεν είμαι παιδί και η ψήφος δεν είναι πανηγύρι, Από αυτή, εξαρτάται το μέλλον μου. Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά με τί κριτήριο να αποφασίσω; Οι γονείς μου, ένα επιχείρημα της προκοπής δεν κατάφεραν να μου δώσουν για την επιλογή τους. Μη σας πω, ότι τους νευρίασα κιόλας που μπήκα σε τέτοια διαδικασία. “Ψηφίζουμε μια ζωή το ίδιο κόμμα, τί θέλεις τώρα;” Μία βοήθεια ας πούμε;
Θα πάω στο θείο Μάκη, που είναι ολόκληρος διευθυντής σε δημόσια υπηρεσία. Δε μπορεί, αυτός είναι μεγάλος και τρανός, σίγουρα θα έχει κάτι πιο αξιόλογο να μου προτείνει. Ο θείος Μάκης, χάρηκε τόσο που είχα τέτοιες ανησυχίες και δεν ήμουν κολλημένη σαν τον πατέρα μου. Μονολόγησε μάλιστα: “Κρητικός και δεξιός; Πού ακούστηκε; Έλα Παναγιά μου! ”
Σε αυτό το σημείο, για να δώσει έμφαση, σταυροκοπήθηκε με ευλάβεια. Οπότε, για να με επιβραβεύσει, μου υποσχέθηκε να με βολέψει κι εμένα, αν ψήφιζα το ίδιο κόμμα, αυτό, που τον διόρισε κι εκείνον! Λίγες αφισοκολλήσεις θα έκανα… κι έτοιμη η θέση να με περιμένει! Μόνιμη και ξεκούραστη δουλειά, μην είμαι χαζή, σαν την ξαδέρφη μου, που κλώτσησε τέτοια ευκαιρία. Δεν αναφερόταν στην άσχημη, αυτή την παντρέψαμε είπαμε. Πάει, τη φορτώθηκε άλλος. Κάπως έτσι, απομυθοποιήθηκε στα μάτια μου ο θείος Μάκης κι έπεσε άτσαλα, από το βάθρο που τον είχα ως παιδί.
Τελικά, πολλές απογοητεύσεις έχει η ενήλικη ζωή. Ας πάω στη θεία Καλλιόπη, που λατρεύει τον Στάλιν και ίσως, η δική της θεωρία, να μπορεί να με πείσει. Όλοι από τον κομμουνισμό δεν ξεκινούν όταν είναι νέοι; Μέσα κι εγώ. Η θειά μου, δε μπορώ να πω, είχε τα δίκια της. Στον εμφύλιο σκότωσαν τον άντρα της κι έμεινε χήρα στα 22 της χρόνια,, με δυο μωρά στην αγκαλιά. Δικαιολογημένα ίσως, έγινε “κουμμούνα” όπως την αποκαλούσε περιπαιχτικά ο θείος Μάκης.
“Ρε θεία”, της λέω με την παιδική αφέλεια, που η πρόσφατη ενηλικίωση δε μου είχε στερήσει ακόμα. “Αν βγει ο κομμουνισμός, εσύ θα πρέπει να παραχωρήσεις στο κράτος, το τριώροφο στο Αιγάλεω, το εξοχικό στην Εύβοια και το σπίτι σου στο χωριό στην Πελοπόννησο.” “Μην ανησυχείς πουλάκι μου”, απάντησε και το ύφος της ήταν τόσο καθησυχαστικό και γεμάτο σιγουριά. “Δεν πρόκειται ποτέ να έχουμε κομμουνισμό στην Ελλάδα. Η περιουσία μου, δεν κινδυνεύει!” Ορίστε;;; Να χαρώ εγώ, ιδεολογία!
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάνω στην κάλπη, πιο μπερδεμένη από ποτέ και λέω να ρίξω μια ματιά στα μικρά κόμματα. Όποιο μου κάνει κλικ, αυτό θα ψηφίσω. Είδα και τους συγγενείς μου, τρομάρα τους! Τί γίνεται ρε παιδιά; Ποιος παίζει με την αναποφασιστικότητά μου; Μπορεί να είναι και 137 τα μικρά κόμματα! Αχαχούχα! Μέχρι να τα δω ένα-ένα, θα φτάσει η επόμενη τετραετία κι εγώ θα είμαι ακόμα πίσω από το παραβάν. Βουτάω το λευκό ψηφοδέλτιο και γράφω με τεράστια γράμματα που έσταζαν οργή και απογοήτευση:
“ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΜΑΣ” Τι; Όχι;