Ένας μικρός απολογισμός 

Κείμενο: Αγγελική Μούντριχα

Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου

   «Πυρ, γυνή και θάλασσα»! θεωρώ ότι είναι περιττό να αναφερθώ στην αρνητική χροιά που αποδίδεται στη συγκεκριμένη ρήση, αφού αυτό που αποκομίσαμε από το τριήμερο των εκδηλώσεων Του Αλωνακίου ήταν στην ουσία η εξύμνηση των τριών αυτών εννοιών μέσα από τον λαϊκό πολιτισμό και την τέχνη.

 Η προσέγγιση αυτή δεν έγινε αγνοώντας ότι μέσα από την παράδοση συχνά η φωτιά, η γυναίκα και η θάλασσα δαιμονοποιήθηκαν. Αυτό που τονίστηκε όμως είναι ότι, το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας έχει να κάνει και με το πόσο ανοιχτή είναι η ματιά μας και θεωρώ ότι ο τρόπος που το Αλωνάκι βλέπει τα πράγματα είναι πάντα ανοιχτός και σφαιρικός.

 Εκεί πάνω στη σκηνή και τις τρεις μέρες για άλλη μια φορά είδαμε τη διαφορετικότητα, την αποδοχή, τη συμπερίληψη, την αλληλεγγύη και την ελευθερία. Όχι ως στείρες έννοιες, αλλά ως βίωμα, και όχι τώρα, αλλά ανέκαθεν. Από το πιο άγουρο, το πιο αρχάριο πάτημα μέχρι το πιο ώριμο, το πιο έμπειρο, νιώθεις το θέατρο να σείεται και να συμπαρασύρει το μέσα σου, γιατί πολύ απλά εισπράττεις το πάθος, την αγάπη και το μεράκι με τα οποία έχει στηθεί όλη αυτή η προσπάθεια.

 Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση του τριημέρου, αυτό που μπορώ να καταθέσω δεν είναι κάτι άλλο παρά η προσωπική μου άποψη. «Αυτό που εισέπραξε η ψυχή μου»! Την πρώτη μέρα έμεινα όρθια στο πλάι του θεάτρου με πολλούς άλλους ανθρώπους που δεν κατάφεραν να βρουν θέση.

 Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να δω τα πράγματα αλλιώς. Μπορεί να μην είχα όλη την ώρα πλήρη εικόνα για όσα συνέβαιναν πάνω στη σκηνή, αλλά μπόρεσα να δω την ένταση της δοξαριάς του βιολιού, να συνειδητοποιήσω την ανάγκη των ανθρώπων να παρακολουθήσουν την παράσταση μένοντας δύο ώρες όρθιοι, να ακούσω έναν άνθρωπο βλέποντας τους χορευτές και τις χορεύτριες να λέει «Α ρε Ελλάδα, πού είσαι κρυμμένη!»

 Αυτή η φωτιά πυροδοτεί τη σκέψη μας και φωτίζει το μυαλό μας! Σκεφτόμουν αν «βομβαρδιζόμασταν» από τέτοιες εικόνες, τέτοια ακούσματα, τέτοια συναισθήματα πιο συχνά, πόσο διαφορετικός μπορεί να ήταν ο κόσμος γύρω μας. Πόσο θα ήθελα να δω να προβάλλεται σε όλο το διαδίκτυο, σε όλα τα κανάλια, σε όλες τις εφημερίδες ο τίτλος: «Δεκάδες παιδιά και Έφηβοι χόρεψαν με την ψυχή τους!»

 Να αναπαράγεται ξανά και ξανά η εικόνα των νέων μας με τα χαμογελαστά τους πρόσωπα, πιασμένοι χέρι χέρι να διαφυλάσσουν την κληρονομιά μας. Να βλέπεις το νέο κύμα που έρχεται πίσω από τους Δάσκαλους μας, Δημήτρη Λιανοστάθη, Ρέτσα Πέτρο, Ασλαματζίδη Σοφία, Ζαούρη Γιώτα, Φρυγανιώτη Νίκο, Μαστραγγελή Λευτέρη, Λιάσκο Δημήτρη, Φρυγανιώτη Κωνσταντίνο.

 Για εμένα αυτή ακριβώς ήταν η θάλασσα της τρίτης μέρας που ενώνει, που συμβολίζει το αέναο ταξίδι. Κι αν γυρίσω στη δεύτερη μέρα που την αφήνω τελευταία, γιατί ήταν τόσο έντονα τα μηνύματα που εισπράξαμε, θα πω ότι η γυναίκα για εμένα έχει τη λεβεντιά της Γιώτας, την αρχοντιά της Σοφίας, τη γλυκύτητα της Χρυσαφένιας, την ευφυΐα της Τζοάννας, την εκφραστικότητα της Δήμητρας…έχει τη στήριξη του Πέτρου στη Σοφία, όταν εκείνη πάτησε τα δικά της βήματα πάνω στα ποτήρια, έχει τη δημιουργικότητα των δασκάλων, το πάθος των μουσικών, την οργανωτικότητα όλων των συντελεστών, την αφοσίωση των μελών και τη γενναιοδωρία των χορηγών. Έχει την αγκαλιά του Λιανοστάθη!

 Πέρσι όπως τόνισε η αντιδήμαρχος πολιτισμού, Δήμητρα Σακελλαράκη, γιορτάσαμε τα 40 χρόνια Αλωνάκι «Ρίζες και κλαδιά» και οι ρίζες πήγαν πιο βαθιά και τα κλαδιά φούντωσαν! Πράγματι μέχρι τώρα μας απασχολούσε αν το θέατρο «Ορέστης Μακρής» θα χωράει όλους τους ανθρώπους που έρχονται να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις, τώρα θα αναρωτιόμαστε αν θα χωράει όλα τα μέλη του συλλόγου που ζωντανεύουν τη σκηνή.