Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Κι είναι αυτές οι υπέροχες λιακάδες που σε προκαλούν να περπατήσεις, να βολτάρεις, κι εγώ αποδεχόμενη την πρόκληση ξεκινώ για το δικό μου σεργιάνι στις ομορφιές της πόλης. Προσπερνώ τον κόσμο που απολαμβάνει τον πρωινό καφέ στη δίχως ήλιο παραλία της πόλης, σταματώ χαζεύοντας τους ψαράδες που τραβούν την πετονιά έχοντας πιάσει το θήραμά τους, διαβαίνω την ένωση των στενών και κατευθύνομαι προς το φρούριο του Καράμπαμπα.
Ανεβαίνω ράθυμα τα τσιμεντένια απότομα σκαλοπάτια επιθυμώντας να περπατήσω δίπλα στο πλήθος των φραγκοσυκιών, να απολαύσω τη μυρωδιά του πεύκου νοτισμένη με την υγρασία της μέρας, ανακατεμένη με την αλμύρα της ήρεμης θάλασσας. Σταματώ στο τσιμεντένιο ξέφωτο και κοιτώ τη Χαλκίδα από ψηλά. Είναι τόσο τσιμεντένια, τόσο άχρωμη, τόσο άοσμη μα σαν το μάτι ταξιδέψει στη θαλάσσια ομορφιά της η ψυχή γαληνεύει, ηρεμεί.
Συνεχίζω και σε λίγο βρίσκομαι στην κορυφή του πέτρινου λόφου και χαίρομαι τόσο! η πόρτα του κάστρου ανοικτή προσκαλεί τον περιπατητή να απολαύσει ένα μοναδικό περίπατο στον ακοίμητο φρουρό του Ευρίπου.
Είναι τόσο όμορφα, τόσο ερημικά, τόσο γαλήνια. Τα κυπαρίσσια με τους ασβεστωμένους κορμούς, το μικρό ξωκλήσι, το πέτρινο μονοπάτι, το πράσινο της φύσης, το χωμάτινο χρώμα του εδάφους συνθέτουν τη μοναδικότητα του τοπίου.
Ακολουθώ το πέτρινο φαρδύ μονοπάτι που οδηγεί στο δυτικότερο τμήμα του φρουρίου και για μια ακόμη φορά νιώθω τόσο τυχερή! Διαβαίνω την ανοιχτή πόρτα θέλοντας να εξερευνήσω το εσωτερικό του. Είναι τόσο σκοτεινό, ανήλιαγο! Μα με υπέροχα μαρμάρινα εκθέματα. Διαβάζω προσεκτικά τις πινακίδες. Ξεδιπλώνουν την πολιτισμικότητα της Χαλκίδας εκείνης της εποχής.
Η περιπλάνηση σύντομη περιεκτική μοναδική και αποχωρώ θέλοντας να απολαύσω τη θέα της Χαλκίδας περπατώντας δίπλα στις πολεμίστρες. Αντιλαμβάνομαι για πρώτη φορά τη στρατηγικότατη σημασία του φρουρίου. Αδύνατον να κατακτήσεις την πόλη του Εγρίπου δίχως τον ακοίμητο φρουρό.
Η θέα της Χαλκίδας από εδώ μοναδική. Μα νιώθω τόσο απογοητευμένη, τόσο θυμωμένη με όλους εκείνους που συναίνεσαν στην εξαφάνιση της μοναδικότητάς της. Νιώθω τόσο εγκλωβισμένη στην πόλη που την εμπόδιζαν τα τείχη της να αναπνεύσει, τόσο φυλακισμένη στην πόλη που συνεχίζει να σβήνει την ιστορία της στο πέρασμα του χρόνου, τόσο δέσμια της πόλης που εξακολουθεί να αναπτύσσεται τρώγοντας τα βραχώδη βουνά της.
