Στα βήματα του Φειδιππίδη 

Κείμενο: Αγγελική Μούντριχα

Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου

“Δια ζώσης” με τον Χρήστο Γουβαΐλη

 Για να πάει κανείς από την Αθήνα στην Σπάρτη με το αυτοκίνητο, χρειάζεται περίπου 2,5 ώρες. Για να πάει με τα πόδια… μας το αποκάλυψε ο κύριος Χρήστος Γουβαΐλης, πρόεδρος του Συλλόγου Δρομέων Εύβοιας, ο οποίος ήταν ένας από τους δρομείς του φετινού Σπάρταθλον.

 Σπάσαμε το ρεκόρ του Φειδιππίδη;

 Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Φειδιππίδης έτρεξε από την Αθήνα στη Σπάρτη σε δύο μέρες, οπότε αυτό το καταφέραμε. Εμείς τερματίσαμε στο άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη και εγώ συγκεκριμένα χρειάστηκα 33 ώρες. 

 Είναι ένας ιδιαίτερος αγώνας. Θα μας πείτε λίγα λόγια;

 Έχει μια ιστορική μορφή. Οι Αθηναίοι, το 490 π.Χ. στον Μαραθώνα, για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες, έστειλαν έναν ημεροδρόμο, τον Φειδιππίδη, να πάει στη Σπάρτη προκειμένου να ζητήσει βοήθεια. Από το 1982 διοργανώνεται αυτό το γεγονός και εμείς φέτος τρέξαμε στα 40 χρόνια του Σπάρταθλον.

 Τι χρειάζεται για να καταφέρει κάποιος να πάρει μέρος σε έναν τέτοιο αγώνα.

 Σίγουρα χρειάζεται να ετοιμάσει το σώμα του γι’ αυτή τη δοκιμασία. Περισσότερο όμως χρειάζεται πνευματική διαύγεια για να υποστηρίξει το σώμα και το μυαλό.

Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που παίρνουν μέρος ή είναι κυρίως δρομείς από το εξωτερικό;

 Υπάρχουν κάποια κριτήρια. Εμείς ως αθλητές πρέπει να πληρούμε αυτά τα κριτήρια και να πάρουμε μέρος σε μια κλήρωση που γίνεται. Αν είμαστε λοιπόν και τυχεροί, μπαίνουμε περίπου 40 με 50 άτομα από την Ελλάδα σε κάθε διοργάνωση. Φέτος έχουμε ξανά Έλληνα στην πρώτη θέση, τον Φώτη Ζησιμόπουλο, που μάλιστα παρόλο που έχασε τη διαδρομή κατά 7 χιλιόμετρα, κατάφερε να περάσει κάποιους αθλητές, φτάνοντας στην κορυφή και  κάνοντας την τρίτη καλύτερη επίδοση στην ιστορία του Σπάρταθλον. Το ρεκόρ εξακολουθεί να κατέχει από το 1984 ο Γιάννης Κούρος. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω ότι έχουμε ακόμα έναν κάτοικο  της Χαλκίδας, τον κ. Χάρη Βακούλα, ο οποίος είχε μια πολύ καλή επίδοση, κοντά στις 28   ώρες και 40 λεπτά, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση ανάμεσα στους Έλληνες.

 Δημιουργούνται συναισθήματα κατά τη διάρκεια της διαδρομής;

 Ο κάθε δρομέας σίγουρα βάζει κάποιον στόχο. Μέσα από αυτό τον στόχο βγαίνουν κάποια συναισθήματα. Σίγουρα είναι τα βιώματα του καθενός από την οικογένεια,  τους φίλους, τη ζωή του. Θυμάσαι τα παιδικά σου χρόνια…σκέφτεται το μυαλό και ενώ τρέχεις δημιουργούνται συναισθήματα. Οπότε τα βιώματα του σε ακολουθούν. Είσαι στο εργόχειρό σου! Ο καθένας έχει το εργόχειρό του, που το αποτυπώνει μέσα σε έναν αγώνα. 

 Τι είναι αυτό που μένει στο τέλος αυτού του αγώνα;

 Είναι μια προσπάθεια ατομική, αλλά χρειάζονται πολλοί άλλοι παράγοντες για να φτάσεις εκεί. Πέρα από το οικονομικό κόστος της διαδρομής, πρέπει να έχεις  και ανθρώπους να σε στηρίζουν μέσα στην πορεία σου αυτή. Υπάρχει μια ομάδα υποστήριξης και θα έλεγα ότι αυτό που μένει είναι μια ηθική ικανοποίηση απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους και στον εαυτό σου. Πρόκειται για μια σκληρή προετοιμασία, αφού πέρα από την προπόνηση πρέπει να είσαι συνεπής και στις υπόλοιπες υποχρεώσεις σου. Είσαι γονέας, εργαζόμενος και αθλητής συγχρόνως. Οπότε όλο αυτό φέρνει μια ικανοποίηση, ότι δηλαδή κατάφερες όλα αυτά να τα φέρεις εις πέρας. Ο κόσμος ζητάει αυτή την υπέρβαση. Και για εμένα ήταν υπέρβαση το να φτάσω στα 247 χιλιόμετρα. Μαθαίνεις να ξεπερνάς τα όριά σου. Αυτό που σου αφήνει η υπεραπόσταση σε κάνει να το αναζητάς συνέχεια. Πολλοί λένε: «είναι το ναρκωτικό μας».

 Εμείς ευχόμαστε καλή συνέχεια σε κάθε σας πορεία και σας ευχαριστούμε που μέσα από την εμπειρία σας, επιβεβαιώνετε ότι όταν υπάρχει θέληση ακόμα και αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο μπορεί να επιτευχθεί.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.