Όταν οι σκιές αφηγούνται…

 Απόγευμα καλοκαιριού, μυρωμένο με νότες φθινοπωρινές, περπατώ στους παράδοξα έρημους δρόμους της πόλης και τα δημιουργούμενα συναισθήματα των βίαιων χθεσινοβραδινών, πρωτόγνωρων για μένα, εικόνων διατρέχουν για άλλη μία φορά τη ψυχή.

 Αυτόπτης μάρτυς ξυλοδαρμού,αυτόπτης μάρτυς αντιδράσεων θεατών, αυτόπτης μάρτυς αντιδράσεων της νέας γενιάς. Περπατώ προσπαθώντας να διαχειριστώ εκείνες τις βίαιες εικόνες που ζωντανεύουν ξανά και ξανά στη μνήμη. Το κορμί ξαπλωμένο καταμεσής του δρόμου, ακινητοποιημένο απ΄ την αρρωστημένη δύναμη εκείνης που το τραβά απ΄ τα μαλλιά σφαδάζοντας σε κάθε της κλωτσιά δίχως να αντιδρά κι οι εκατέρωθεν φίλοι τους αμέτοχοι θεατές, όπως κι οι αόρατοι της νυχτιάς θεατές των μπαλκονιών, των διαδραματιζόμενων.

 Προστατευμένη στο αυτοκίνητο πλησιάζω κορνάροντας επίμονα, θέλοντας να εκφοβίσω το δράστη, θέλοντας να κινητοποιήσω εκείνους που μπορούν να βοηθήσουν. Ναι τα κατάφερα οι αόρατοι θεατές πήραν θέση και το συμβάν έληξε, μα εγώ τρέμω και η συζήτηση που ακολουθεί με τις κόρες μου μέχρι να φθάσω στην ασφάλεια του οικογενειακού ασύλου με ξενίζει τόσο! Tο αντιμετωπίζουν ήρεμα, νηφάλια κι εγώ σε κάθε τους λέξη σε κάθε τους φράση αναρωτιέμαι «Μα πότε η βία έγινε μέρος της καθημερινότητάς τους;» «Μα πότε έγινε τόσο αγεφύρωτο το χάσμα των γενεών;» Εικόνες και σκέψεις που συντροφεύουν τη διαδρομή μέχρι το συνεδριακό κέντρο για την παρουσίαση του βιβλίου της Γερακίνας Μπουρίκα «Ο δρόμος της πεταλούδας». Βιβλίο που μεταφέρει εικόνες, δημιουργεί συναισθήματα, προσφέρει διέξοδο αποδεικνύοντας τη δύναμη ψυχής του καθενός μας.

 Καθισμένη στο παγκάκι, απολαμβάνοντας το χάδι του αγεριού, περιμένω την έναρξη παρατηρώντας το κοστούμι και την κίνηση της «πεταλούδας», αέρινο – αέρινη, πολύχρωμο – συνηθισμένη, τον ελάχιστο κόσμο που επέλεξε να παραβρεθεί, τα στοιβαγμένα βιβλία στο τραπέζι, τις αφίσες….. Παρατηρώντας στους δείκτες του ρολογιού πως η έναρξη πλησιάζει κατευθύνομαι στην αίθουσα. Το άσπρο τεντωμένο – φωτιζόμενο πανί, στολισμένο δεξιά κι αριστερά με άσπρη δαντέλα, τα δεμάτια σταχυού, η νταμιτζάνα, η σκιά του αφημένου τραπεζιού με τις σκιές των καθισμάτων εξάπτουν την περιέργειά μου. Θέατρο σκιών; Πως θα ξετυλίξουν οι σκιές το κουβάρι της παρουσίασης; Αδημονώ.

Τα δυνατά φώτα σβήνουν κι η παρουσίαση ξεκινά. Η Ολυμπία Μπουρίκα αφηγούμενη ξεδιπλώνει με την ήρεμη φωνή της, τη μοίρα που καθόρισε την τύχη της πρωταγωνίστριας, το «παζάρι» αγοραπωλησίας μεταξύ του πατέρα και του ενδιαφερόμενου αγοραστή της κόρης του, τη βίαιη απάντηση του ενστίκτου επιβίωσης . Συγκλονίζομαι από τις συμβουλές του πατέρα προς τον ενδιαφερόμενο για την σεξουαλική αποπλάνηση της ανήλικης κόρης του, συνταράζομαι από την βουβή αφήγηση των σκιών. Είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα που δημιουργεί η ακινησία των σκιών, είναι τόσο… αδυνατώ να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που εκτυλίσσεται στη σκηνή.

 Ποτέ μου δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως η τεχνική του θεάτρου σκιών θα δημιουργούσε τόσο μοναδικά έντονα συναισθήματα, θα μπορούσε να υποστηρίξει ή και να ξεπεράσει τις λέξεις που επέλεξε η συγγραφέας για να διηγηθεί τη μοίρα της γυναίκας που ποτέ της δε γελούσε – γέλασε μόνο όταν έθαψε το βιαστή άντρα της. Η συγκλονιστική αφήγηση των σκιών διακόπτεται για λίγο, ευτυχώς, παραδίδοντας τη σκυτάλη στη φίλη της συγγραφέως, μα συνεχίζεται με αφηγήτρια την ίδια τη Γερακίνα κι η αφήγηση αποκτά συναίσθημα φορτίζοντας την ατμόσφαιρα. Κι η συναισθηματική της φόρτιση απογειώνει τα εκτυλισσόμενα των σκιών προσφέροντας τη λύτρωση με τον αέρινο χορό της πεταλούδας. Ναι ο χορός της, ο από μηχανής θεός των αρχαίων τραγωδιών, προσφέροντας διέξοδο στο αδιέξοδό της.

 Τα φώτα δυναμώνουν και η σκυτάλη παραδίδεται στον πρώτο της δάσκαλο, στο συνεργάτη της και φίλο της και τέλος στην ίδια. Μιλούν για το έργο της, το ήθος της, τη δημοσιογραφική της διαδρομή κι εγώ περιμένοντας τη λήξη της υπέροχης βραδιάς κρατώ στη μνήμη μου τις φράσεις της «διαβάζοντας ένα βιβλίο σου δίνεται η δυνατότητα να γίνει ο καθένας μας παραγωγός ενός έργου, που θα μπορείς εσύ να επιλέγεις…..» Η λήξη της παρουσίασης με την υπέροχη φωνή της Γεωργίας που τραγουδώντας «πιάσε απ’ το χέρι τη ζωή….» παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές της ανατρεπτικής παρουσίασης.

  Γερακίνα Μπουρίκα και «Παράθυρο στη μνήμη» σας ευχαριστώ για την μοναδικότητα της βραδιάς που μου χαρίσατε προσφέροντας διέξοδο στο αδιέξοδο της βίας που τόσο έντονα πλέον κάνει την εμφάνισή της στην καθημερινότητά μας.

Παράθυρο στη μνήμη...μια ανατρεπτική παρουσίαση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.