Κείμενο: Αγγελική Μούντριχα
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Πώς γίνεται ένα μουσικό αφιέρωμα για την περίοδο της κατοχής να πραγματοποιείται μες στο καλοκαίρι, όταν ο κόσμος θέλει να χαλαρώσει, να ξεγνοιάσει, να χαρεί, να διασκεδάσει;
Πώς γίνεται στο όμορφο θέατρο της Αυλιδείας Αρτέμιδος δίπλα στη θάλασσα, να προβάλλονται εικόνες θλίψης και τρόμου, να ακούγονται τραγούδια που αποτυπώνουν τις δυσκολίες και τους αγώνες των ανθρώπων κατά των κατακτητών;
Κι όμως γίνεται γιατί όπως ο πόλεμος δεν κοιτάει χρόνο και τόπο, έτσι δεν μπορούμε κι εμείς να βάλουμε χρόνο και τόπο στη μνήμη και στην ανάγκη να φωτιστούν ολόπλευρα πτυχές της ιστορίας που σκοπίμως ή όχι ξεχνάμε να αναδείξουμε.
Άλλωστε ποιον περιορισμό στον χρόνο ή στον τόπο μπορούμε να βάλουμε ; Ιούνιος 1941 ο αφανισμός της Κανδάνου, Δεκέμβριος 1943 η καταστροφή των Καλαβρύτων, Ιούνιος 1944 η σφαγή του Διστόμου, Ιανουάριος 1944 ο καταστροφικός συμμαχικός βομβαρδισμός στον Πειραιά…
Με μια ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή από το Web radio Αλωνάκι στα πλαίσια του Bio-Mechanical festival έγινε τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026 η παρουσίαση των οπτικοακουστικών τεκμηρίων της κατοχικής περιόδους συνοδευόμενα με τους αντίστοιχους χορούς.
Τα κείμενα που ήταν γραμμένα από τον διευθυντή του web radio,Γιώργο Σπυρόπουλο, ανέδειξαν οι μουσικοί παραγωγοί Άννυ Ακριβιάδου, Λαμπρινόπουλος Τάσος, Εύη Λουκά, Γεροντίτης Συνόδης. Μια παράσταση που μπορεί να μας έπιασε κάπως αδιάβαστους, αφού πολλά από τα τραγούδια, που ακούστηκαν και τα οποία συχνά τραγουδάμε και χορεύουμε, πολλοί από εμάς δεν γνωρίζουμε ότι αναφέρονται στη συγκεκριμένη περίοδο. 
Το μουσικό έργο του Γιώργου Ζαμπέτα, η μουσική του Χρήστου Λεοντή, οι στίχοι του Κώστα Βίρβου, οι φωνές του Καζαντζίδη, του Νταλάρα, της Μαρινέλλας, του Ξυλούρη, τα κείμενα του Ανεμοδουρά, τα σχέδια του Απτόσογλου ήταν μερικά μόνα από τα τεκμήρια που μας βοήθησαν να θυμηθούμε και να μάθουμε τις δυσκολίες αυτών των χρόνων όταν η πείνα και οι κακουχίες, ήταν η καθημερινότητα, να συνειδητοποιήσουμε τη δράση των σαλταδόρων, τα εγκλήματα του πολέμου, το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων και τη σφαγή του Διστόμου.
Αυτό όμως που έμεινε στο τέλος της παράστασης είναι όπως έγραψε ο Σπυρόπουλος η επικράτηση των πανανθρώπινων αξιών.Όπως η φιλανθρωπία του καπετάν Ανδρέα Ζέππου που την εποχή εκείνη έδινε τα ψάρια του για να χορτάσουν οι πεινασμένοι.Τέτοιες αξίες θεωρώ ότι αναδεικνύει και το Αλωνάκι όχι μόνο στη μνήμη αυτών που έζησαν την κατοχή, αλλά και στην υπενθύμιση ότι δεν υπάρχει χρόνος και χώρος, όταν λαοί συνεχίζουν να υποφέρουν στο όνομα του χρήματος, στις τρελές αποφάσεις ενός ανθρώπου ή μιας συγκεκριμένης Ελίτ.
Και ως προς αυτό προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι η καθημερινότητα και οι αντιξοότητες της κατοχής αναδείχτηκαν μέσα από το ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι και σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή μέσα από τη ραπ.Τα τραγούδια αυτά αποτυπώνουν την καθημερινότητα όπως είναι, όχι ωραιοποιημένη.
Μια καθημερινότητα που, όπως τονίζει η ανθρωπολόγος Νάντια Σερεμετάκη (1997:53) κρύβει τα πιο ασύλληπτα βάθη, τις πιο αποµονωµένες γωνιές και τους προσωρινούς διαδρόµους που διαφεύγουν πολιτικά δίκτυα και ελέγχους». Μια καθημερινότητα και ένας πολιτισμός, για να θυμηθούμε και τα λόγια του Δημήτρη Λιανοστάθη την τελευταία μέρα της τριήμερης εκδήλωσης «Πυρ, γυνή και θάλασσα», «Από τα κάτω προς τα πάνω».