Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία.

 

Κείμενο : Χριστίνα Βασιλαντωνάκη

Επιμέλεια ανάρτησης : Κλαίρη Μπαράκου

  Σας έχει τύχει να θέλετε κάποιον  τόσο πολύ,  να τον γυροφέρνετε για χρόνια και να μη σας ….. «κάθεται» μέ τίποτα;  Να είναι τόσο περιζήτητος  που άπαντες να τον ακολουθούν τυφλά, αλλά εκείνος – προς έκπληξη όλων –  να είναι προσιτός και προσγειωμένος; Να έχει την  εμπειρία, τις γνώσεις  και διάθεση να τις μεταλαμπαδεύσει  κι εσείς πανέτοιμοι να τις ρουφήξετε σα σφουγγάρι;   Να τον επιθυμείτε  διακαώς, να σας καλύπτει απόλυτα, αλλά το ρημάδι το  timing να είναι πάντα λάθος;

 Ούτε στον εχθρό μου τέτοιο πράγμα  (νταξ, σε καναδυό δε θα με πείραζε να συμβεί, τους αξίζει)…

 Αυτό ακριβώς έπαθα κι εγώ όμως…

 Βρε κάθε Σεπτέμβρη να είμαι απόλυτη ( όχι ότι τους άλλους μήνες πάω πίσω). Να μ’ έχει φάει η σιγουριά ότι φέτος θα βρω ένα τμήμα που να μπορώ να  το παρακολουθήσω επιτέλους! Που να με βολεύει η ώρα και η μέρα βρε παιδί μου. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό δηλαδή; Τόσες μέρες έχει η εβδομάδα που δε λένε κιόλας να περάσουν.  Έλα όμως  που με βρίσκει  κάθε φορά ο Ιούνιος στις κερκίδες του «Ορέστης Μακρής» να είμαι ένας απλός  και ταπεινός θεατής (ζηλιάρης θεατής, ναι.. το παραδέχομαι). Να καμαρώνω από μακριά τους φίλους μου, ακούγεται οξύμορο αλλά είναι αλήθεια ….ζηλεύω και καμαρώνω ταυτόχρονα, πού είναι το περίεργο; (οι ψυχίατροι μπορείτε να σκίσετε τα πτυχία σας ελεύθερα). Να  τους χαίρομαι και να τους χειροκροτώ, παρακολουθώντας το ομορφότερο πολιτισμικό γεγονός της πόλης, αλλά να μη συμμετέχω ποτέ  σε αυτό;  Άτιμη κοινωνία….

Και  όπως ακριβώς συμβαίνει  στα γκομενικά, που  μόλις απηυδήσεις και πεις «ας το αφήσω πια, νισάφι… δεν ξανασχολούμαι», τότε να έρθει το άτιμο και να σου κάτσει από μόνο του!! Και να βρεθείς και στο καλύτερο σημείο, στη συντακτική του ομάδα και να μπορείς να εκφράσεις  όλες τις μύχιες σκέψεις σου μέσω της πένας σου. Να σε αφήνουν κιόλας να γράφεις ότι θες, ενώ ξέρουν τι τρέλα κουβαλάς….

Γι’ αυτό και ‘γω νιώθω απέραντη χαρά, μεγάλη τιμή και  με αίσθημα ευθύνης υπόσχομαι να φανώ αντάξια της εμπιστοσύνης των ανθρώπων που άνοιξαν την αγκαλιά τους και με συμπεριέλαβαν σε αυτή την αξιοζήλευτη «οικογένεια».

Αλωνάκι, δε μου γλίτωσες τελικά γιατί…«το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον»!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.