(παραχώρηση video: Λίνα Περγάμαλη)

 Εγώ που λέτε στη διαδρομή τα χρειάστηκα κάπως. Λίγο το ποταμάκι που έπρεπε να διασχίσουμε, λίγο τα κατσαβραχα που έπρεπε να διανύσουμε (ευτυχώς δεν είχα πλύνει το αυτοκίνητο, θα έκλαιγα), τέλος πάντων μια ανησυχία την είχα γιατί όπου και να ρωτήσαμε στη διαδρομή περαστικούς και μάλιστα από το Αφράτι, κανείς δεν ήξερε την περιοχή Γερακάρη. Όμως σκέφτηκα, Αλωνάκι είναι αυτό κάτι θα ξέρει…σκάσε και προχώρα.

  Και πράγματι! Βρεθήκαμε ξάφνου σε ένα κατάφυτο δάσος στο πουθενά, λίγα μόλις χλμ από τη Χαλκίδα , με τεράστιο χώρο για πάρκινγκ, χημικές τουαλέτες (απαραίτητες μετά από τόσες μπύρες) πρώτες βοήθειες από την ομάδα του Ερυθρού Σταυρού ( δύο χρόνια καραντίνα κάποιος μπορεί να μην αντέξει τόση χαρά), υδροφόρα (πάνω στο τσακίρ κέφι μια φωτιά παίζει να μπει ) και τέλος πάντων μια φοβερή οργάνωση (εύγε και πάλι εύγε!)

 Αυτό που με ενθουσίασε όμως ήταν η αθρόα προσέλευση του κόσμου (ναι είχα καιρό να δω τόσο κόσμο μαζεμένο, γιατί είχατε δει εσείς?). Μια μεγάλη παρέα όλοι, με πλατιά χαμόγελα (επιτέλους, τέλος η κατήφεια), και ένα χοροστάσι που όμοιό του δε θυμάμαι άλλη Πρωτομαγιά (και ξέρετε πόσο γυρίστρω είμαι ).

Μην ξεχάσω και το κυριότερο, κανείς δε χαζευε στο κινητό του. Τώρα θα μου πεις, αφού δεν είχε σήμα κει πάνω.. (όλα πχια τα σκέφτηκαν αυτοί οι διοργανωτές?)

 Μια λουλουδάτη και ευωδιαστή Πρωτομαγιά ζήσαμε λοιπόν όλοι εμείς με έναν Φάκαρο που κεληδούσε με το βιολί του (δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε ότι κυριολεκτώ). Με την ορχήστρα του Αλωνακίου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες και τρανές και φυσικά με το αστείρευτο κέφι του κόσμου που επιτέλους βρήκε την ευκαιρία να εκφράσει όλα του τα συναισθήματα με το πιο ολοκληρωμένο μέσο που είναι ο χορός  

 Εύχομαι να γίνει θεσμός (τώρα που μάθαμε και το δρόμο κρίμα είναι να μην ξαναπάμε) και κάθε χρόνο να λέμε: ΚΑΘΕ ΦΕΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ !