Γυμνάσιο Θηλέων Χαλκίδας

Κέιμενο:  Αμαλία Καλαθέρη

(φωτό από το evia365) 

Επιμέλεια Ανάρτησης: Μπαράκου Κλεοπάτρα

 Το Γυμνάσιο Θηλέων Χαλκίδας, στην οδό Προαστίου 48, χτίστηκε στο ψηλότερο σημείο της μικρής μας πόλης, στο λόφο της Δεξαμενής. Για χάρη του σχολείου θυσιάστηκαν το τελευταίο μέρος από την πορτάρα του μεσαιωνικού φρουρίου του Βελή Μπαμπά, η μεγαλύτερη αλάνα της πόλης και η «τούμπα» της Δεξαμενής, όπου η πιτσιρικαρία από τη Νεάπολη, το Πλάτωμα και τα Μαρουλέικα διεξήγαγε τον πατροπαράδοτο πετροπόλεμο κι έκανε τσουλήθρα πάνω στη λαμαρίνα ενός ανοιγμένου τενεκέ.

 Το σημείο μοναδικό και το σχολείο σε μέγεθος μαμούθ, αν το συνέκρινε κανείς με τα δυο σχολεία 1ο και 2ο Αρρένων. Πολλά τα κορίτσια, πάνω από 1.200 μαθήτριες και πολύχρονη η ταλαιπωρία μαθητριών και εκπαιδευτικών, αφού το Θηλέων δεν είχε δικό του κτίριο κι ήταν μοιρασμένο σε δυο διαφορετικά.

 Στο σχόλασμα σαν μια θάλασσα μπλε ξεχύνονταν κι βάφονταν οι γύρω δρόμοι από τις σκούρες μπλε ποδιές. Ποτάμι μπλε η Προαστίου και τυχερές όσες την κατέβαιναν, αφού στη μεγάλη διασταύρωση Προαστίου, Νεοφύτου, Χαϊνά και Κατσικογιάννη συναντούσαν τους μαθητές του 1ου Αρρένων, ακροβολισμένους στο μανάβικο των αδελφών Γεωργίου και στα δυο αντικριστά κρεοπωλεία.

  Η θέα από το σχολείο μοναδική. Τα μπαλκόνια και οι εξώστες ήταν το αγαπημένο τους σημείο, μιας κι από εκεί ψηλά αγνάντευαν τα κορίτσια τον κόσμο ολόκληρο. Όλη η πόλη απλωμένη στα πόδια τους. Ήταν τότε η Χαλκίδα μια μικρή επαρχιακή πόλη, που δεν ξεπερνούσε τους τριάντα χιλιάδες κατοίκους. Σπίτια χαμηλά με κεραμοσκεπές, μικρές αυλές και ένα γιασεμί στην αυλόπορτα.

Όλοι οι δρόμοι της, αν και πολλοί ακόμα χωμάτινοι, μοσχοβολούσαν από τους ανθούς των λεμονοπορτοκαλόδεντρων, του γιασεμιού, του αγιοκλήματος και της γαζίας, που μαζί με τη μυρωδιά της θαλάσσιας αύρας, έφταναν μέχρι και το τελευταίο σπίτι, τύλιγαν και το σχολείο που πάντα το χάιδευαν όλοι οι αέρηδες. Έντονη και η μυρωδιά των ευκαλύπτων της Δεξαμενής, ιδιαίτερα μετά τη βροχή που μαζί με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος έφτανε μέσα στις τάξεις. Κρατούσε ακόμα η εποχή των “ανοικτών οριζόντων”. Από κάθε γειτονιά της πόλης έβλεπες το Κάστρο, τη Δίρφυ και το Χτυπά… Κι από το Θηλέων αγνάντευαν ένα γύρο όλα τα βουνά, την Πάρνηθα, τον Ευβοϊκό Όλυμπο, Ξεροβούνι, Δίρφυ, Πυξαριά, Καντήλι, τα βουνά της Αιδηψού, της Λάρυμνας, τον Χτυπά, τη Γλύφα και το τρένο που πηγαινοερχόταν στο μυθικό κόσμο της Αθήνας.

 Η μικρή μας πόλη φάνταζε ειδυλλιακή. Κι όπως έλεγε ο Γιάννης Σκαρίμπας: «Και σα χτισμένη εκεί από κιμωλία, να χάνεται η Χαλκίδα πέρα». Δεν είχαν χτιστεί τα σύγχρονα τερατώδη, τσιμεντένια τείχη, που κόβουν την ανάσα και το ταξίδι της ματιάς στον ανοιχτό ορίζοντα. Στην περιγραφή του ο Δημήτρης Μυταράς θα γράψει χαρακτηριστικά: «Η Χαλκίδα που θυμάμαι, δεν έμοιαζε με τίποτε. Τώρα μοιάζει σαν όλες τις πόλεις του κόσμου».

Χαλκίδα 17 Μάρτη 2022