Κείμενο : Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Ο τετράτροχος σύντροφος μου κι εγώ στους δρόμους της πολύβουης πόλης. Καυσαέριο, κίνηση, κορναρίσματα για να ξυπνήσουν τον οδηγό στο πράσινο φως διέλευσης των αυτοκινήτων και μία μικρή δεκάλεπτη στάση πριν πάω στη δουλειά στο 18ο Δημοτικό σχολείο Χαλκίδας .
Η αυλή μοσχοβολά παιδικά τιτιβίσματα, μουρίτσες χαμογελαστές κολλημένες στα τζάμια της αίθουσας εκδηλώσεων του σχολείου. Κοιτούν με απορία; Δαιμόνιοι ρεπόρτερ που θέλουν να αντιληφθούν το σπουδαιότερο ίσως ρόλο της γνωστής τους αίθουσας; Η πελώρια αίθουσα τους το κέντρο της ζωής μιας και σήμερα στην κενότητα του χώρου προσφέρεται το πολυτιμότερο υγρό που υπάρχει στον κόσμο. Από τη μία μεριά ιατρικό προσωπικό, διάφανα σακουλάκια και φιαλίδια, αναπαυτικές πολυθρόνες και από την άλλη γνωστά πρόσωπα που σε καλωσορίζουν, σε καθοδηγούν να συμπληρώσεις τα έντυπα συνάμα με τη ζωή που δηλώνει παρούσα.
Έχοντας περάσει τις «εξετάσεις» και καθήμενη αναπαυτικά στην καρέκλα πλησιάζει η ευγενέστατη καλοσυνάτη νοσοκόμα, ψηλαφεί το εσωτερικό του αγκώνα, ανακαλύπτει τη φλέβα και το κατακόκκινο υγρό προβάλλει. Η μπουνιά του άκρου πάλλεται βοηθώντας στην «εξόρυξη» του άλικου υγρού κι εγώ το μόνο που επιθυμώ να κλείσω τα μάτια να αποκοιμηθώ, μα εκείνα πριν προλάβουν να παραδοθούν εκείνη σου ανακοινώνει πως όλα τελείωσαν και σου ζητά να τοποθετήσεις το άκρο ψηλά πιέζοντας τη σφραγισμένη με γάζα μικροσκοπική αόρατη οπή.
Κι εσύ υπάκουη, αποφασίζεις να πάρεις μία μίνι συνέντευξη από το Λάμπρο Γιαννούχο, πρόεδρο του συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας.
Λάμπρο, πόσο πίσω πηγαίνει η ιδέα της προσφοράς αίματος;
Σίγουρα πάνω από είκοσι χρόνια
Πώς ξεκίνησε η ιδέα;
Η σκέψη ήταν να δημιουργηθεί μία τράπεζα αίματος για τους ανθρώπους του συλλόγου μας κι όχι μόνο. Σε συνεργασία λοιπόν με το αντίστοιχο τμήμα του Νοσοκομείου Χαλκίδας καταφέραμε να τη δημιουργήσουμε και να την συντηρούμε.
Πόσες φιάλες αίματος συλλέγονται;
Πριν τον κορωνοϊό οι φιάλες αίματος ήταν περίπου 80 το χρόνο. Μετά τον κορωνοϊό περίπου 60, όσες νομίζω χρειάζεται ένα νοσοκομείο το μήνα.
(Η ευγενέστατη νοσοκόμα που παρακολουθεί επεμβαίνει προς ενημέρωση όλων μας πως οι φιάλες αυτές καλύπτουν τις ανάγκες 15 ημερών αν σκεφτείτε ότι σε ένα απλό χειρουργείο χρειάζονται περίπου δύο φιάλες.)
Εθελοντές αιμοδότες από συνείδηση οι συνάδελφοι που προσέρχονται ή κίνητρο η άδεια αιμοδοσίας;
Περήφανος ανακοινώνει πως σχεδόν κανείς συνάδελφος δεν κάνει χρήση της άδειας και δείχνοντας τον πιο παλιό εθελοντή αιμοδότη λέει: ποτέ του δεν έκανε χρήση της άδειας.
Η μίνι συνέντευξη στο τέλος της κι εγώ ρουφώντας και την τελευταία σταγόνα από τον προσφερόμενο χυμό πορτοκάλι αποχωρώ θέλοντας να πως στον καθένα έναν από σας που θα διαβάσει τις λιγοστές μου αράδες:
Τέλειο κείμενο!!!!