Κείμενο: Αναστασία Τσαλκιτζή
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Πρωτότυπη αφίσα, κορμιά χρωματιστά-αχλαδόσχημα-δίχως χαρακτηριστικά, θυμίζοντας αρχέγονες ζωγραφιές , δημιουργώντας τον αρχέγονο κύκλο χορεύουν. Πόσο εύστοχα η Ο.Γ.Ε ( Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας) διατύπωσε την εκδήλωση «Χορεύοντας στα βήματα της γυναίκας » αφιερωμένη στο χορό και στη θέση της γυναίκας σε αυτούς.
Γυναίκα. Ρόλοι μπλεγμένοι σε μία ψυχή. Εκείνη που φιλοξενώντας στο κορμί της τον σπόρο της ζωής καλείται να ανταπεξέλθει στον πολυδιάστατο ρόλο που οι θεσμοί της κοινωνίας επιβάλλουν. Γυναίκα εργαζόμενη, μάνα, σύντροφος, δασκάλα………… στυλοβάτης της οικογενειακής εστίας. Βαλλόταν, βάλλεται και στην εποχή μας δολοφονείται, γιατί τόλμησε να απομακρύνει τον τοξικό επιλεγμένο της σύντροφο.
Μα πως θα μπορούσε μέσα από το χορό να αναδειχτεί η θέση της γυναίκας στην κοινωνία; Είναι δύσκολο να αντιληφθώ τη σκέψη τους, τον τρόπο που θα ζωντανέψουν τις εικόνες στη σκηνή του συνεδριακού κέντρου.
Στην απόλυτη ησυχία του κατάμεστου θεάτρου η παράσταση ξεκινά με υπέροχο κείμενο. Αφιερωμένο στη γυναίκα του καθημερινού μόχθου και στην τέχνη. Τέχνη : οι λέξεις του κειμένου – σκέψεις, οι πινελιές στον πίνακα του ζωγράφου – έκφραση ,οι νότες της μελωδίας – δημιουργία, οι χορευτικές φιγούρες – συναίσθημα. Ναι η τέχνη κινητοποιεί τους ανθρώπους, εναποθέτει την ελπίδα, διηγείται το χτες, μιλάει στο σήμερα, παλεύει για το μέλλον.
Ο χορός. Ίσως η εντονότερη – εκφραστικότερη μορφή τέχνης με ρίζες στο πρωτόγονο κοινωνικό σύστημα. Οι άνθρωποι χόρευαν στους γάμους, στις κηδείες, στις θρησκευτικές τελετές, στη θεατρική σκηνή, στον πόλεμο και την ειρήνη. Αν ο χορός είναι η σιωπηλή ποίηση, η κάθε κίνηση είναι μία λέξη του ποιήματος. 
Και κάπου εδώ ξεδιπλώνει η αφήγηση τη θέση της γυναίκας στον παγκόσμιο χάρτη. Οι χορεύτριες στην αρχαία Ελλάδα ήταν επαγγελματίες και χωρίζονταν σε δύο ομάδες, εκείνες των ιερών και τις υπόλοιπες, διασκεδάστριες, που προσέφεραν κάθε είδους ψυχαγωγία. Σε αυτές άνηκαν και οι γνωστές μας καρυάτιδες, οι οποίες δεν έχαιραν καμίας εκτίμησης. Στην πραγματικότητα ήταν πόρνες εκπαιδευμένες στη μουσική και τον χορό για να δίνουν απόλαυση στα συμπόσια των ανδρών, όπου καμία γυναίκα εκτός από τις εταίρες και τις διασκεδάστριες δεν παραβρισκόταν.
Στις χορεύτριες του αρχαιοελληνικού συμποσίου δεν αναγνωριζόταν νόμιμη υπόσταση. Όταν έχαναν την εμπορευματική τους αξία-αφού δεν ήταν τίποτε άλλο εκτός από αντικείμενα προς πώληση, αγορά ή ενοικίαση- δεν είχαν καμία σχεδόν ελπίδα να επιβιώσουν.
Οι Γκέισες, εμβληματικές φιγούρες της Ιαπωνίας, διάσημες και για τον περίτεχνο χορό τους δεν έχουν σχέση με την πορνεία, αν και η πορνεία είναι παρούσα σε κάθε ιστορική φάση της οικονομικής και κοινωνικής διαμόρφωσης της Ιαπωνίας, με αποκορύφωση τις κοπέλες «καραγιούκι σαν» συνήθως φτωχά κορίτσια από αγροτικά χωριά και ψαροχώρια που μεταφέρονταν εκτός Ιαπωνίας από τα τέλη του 19ου αιώνα ως τη δεκαετία του 1920.
Κι οι πληροφορίες συνεχίζουν με τα είδη της μουσικής ανά τον κόσμο να πρωταγωνιστούν μέσα από την εκφραστικότητα των χορευτών, να ανθίζουν με τις χορογραφίες, να καρπίζουν με τα συναισθήματα που δημιουργούν, να αποκαλύπτουν τη θέση της γυναίκας από το παρελθόν στο παρόν, να αναδεικνύουν τη θέση της γυναίκας στον παγκόσμιο χάρτη της ανθρωπότητας.
Τι ειρωνεία! Εκείνη που μέσα της καρπίζει ο σπόρος της ζωής, χάνει την αξία της στο πέρασμα του χρόνου! Τι ειρωνεία, οι διάσημες καρυάτιδες, οι εμβληματικές φιγούρες που κλαίνε, όπως ο μύθος αναφέρει για τη χαμένη αδερφή, ήταν μόνο αντικείμενα διασκεδάσεως.
Και κάπου εδώ το πολυπολιτισμικό μάθημα για τη θέση της γυναίκας έφθασε στο τέλος της με το κοινό να αποχωρεί χειροκροτώντας τους πρωταγωνιστές της μοναδικής βραδιάς. Μιας βραδιάς γεμάτης μουσική, κίνηση, εικόνες και λόγο δημιουργικό. Σας ευχαριστούμε