Κείμενο: Ευαγγελία Σταμέλου
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Λένε ότι δεν είναι σωστό να κρίνεις και να συγκρίνεις. Όμως μερικές φορές είναι πολύ φυσιολογικό, ανθρώπινο και ανεξέλεγκτο, ειδικά όταν είναι κάτι πολύ ωραίο.
Σε μια μικρή πόλη λοιπόν, την Κοζάνη, υπάρχουν πολλοί κάτοικοι, αφιλοκερδώς, που έχουν όρεξη για πρόοδο και πολιτισμό, ωραία διάθεση, καλλιτεχνικές ανησυχίες, κέφι και μεράκι για αυτό που προβάλλουν. Εκεί γίνονται τόσο σπουδαία πράγματα, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όσα συμβαίνουν στις μεγαλουπόλεις!
Απτό παράδειγμα ο «ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ», στην “αυλή ασμάτων και θεαμάτων” όπως την λένε, σε ένα παλιό αρχοντικό, διοργανώνει συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, αφιερώματα, εκθέσεις και πολλές άλλες εκδηλώσεις πολιτισμού.
Αυτό όμως που ζήλεψα περισσότερο είναι τα τραίνα τους. Όχι αυτά που ταξιδεύουν….. αλλά τα βαγόνια που είναι σταθερά και ακούνητα! Τα έχουν εκμεταλλευτεί τόσο έξυπνα! Το ένα βαγόνι το έχουν μετατρέψει σε γυμναστήριο. Και ποιος δεν θα ήθελε να βρίσκεται μέσα σε έναν τέτοιο χώρο που, ενώ γυμνάζεται, νομίζει ότι ταξιδεύει!
Το πιο πρωτότυπο όμως είναι, ένα βαγόνι που το έχουν ανακαινίσει σε μια υπέροχη καφετέρια που νομίζεις ότι είσαι σε ένα άλλο χωροχρόνο με άρωμα Orient Express, απολαμβάνοντας τον καφέ σου, ένα ποτό ή και φαγητό από ένα ευχάριστο και ευγενικό προσωπικό.
Ένας ατμοσφαιρικός και ρομαντικός χώρος, με αισθητική και διακριτική μουσική, μια νότα δροσιάς και ηρεμίας, μέσα στο πράσινο που νιώθεις ότι σε λίγο θα ξεκινήσεις για ταξίδι. Ιδιαίτερος χώρος συνάντησης (The Green Wagon), όπου τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει και παιδότοπος στον εξωτερικό χώρο ειδικά διαμορφωμένος.
Εν αντιθέσει με τον δικό μας σταθμό, έναν σταθμό με τόσο μεγάλη ιστορία και εξωτερική ομορφιά που είναι γεμάτος γκράφιτι, χωρίς καμιά μορφή τέχνης, άκομψα σχέδια και άκυρα συνθήματα. Ο δε χώρος που είναι δίπλα, που σαν αρχικό σχέδιο ήταν να γίνει πολυχώρος εκδηλώσεων, έπειτα έγινε στέκι αστέγων και τέλος έπιασε φωτιά;;;;; και … είναι ακόμη έτσι.
Πως λοιπόν να μην κάνεις σύγκριση με την εικόνα που αντικρίζεις κάθε φορά που περνάς από αυτό το σημείο στην είσοδο της πόλης σου;
Πως να μην σκέφτεσαι τι αντικρίζει ο κάθε επισκέπτης, ο κάθε τουρίστας που μόλις φτάνει στην δροσερή και ξεχωριστή πόλη μας συναντά εικόνες καταστροφής και ερήμωσης, πέτρινους τοίχους γεμάτους σπρέυ και κακόγουστα μηνύματα ;
Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.