Κείμενο: Νίκος Μπάνος
Επιμέλεια ανάρτησης: Κλαίρη Μπαράκου
Είναι αβάσταχτο να φεύγει κάποιος ξαφνικά, όταν είναι αγαπημένος αλλά και με αυτόν τον τρόπο που μας άφησε αυτός ο σπουδαίος συνθέτης, και άνθρωπος, ο Νότης Μαυρουδής. Η είδηση πλήγωσε ξαφνικά τον κόσμο που περνάει όλο και πιο δύσκολα αλλά και τον πολιτισμό μας που γίνεται φτωχότερος.
Είμαστε τυχεροί όμως, γιατί μας άφησε πολύτιμα δώρα, τα τραγούδια του που τα κλείσαμε στην καρδιά μας και θα τα σιγοτραγουδαμε για πάντα νικώντας το χρόνο και έτσι θα λάμπει εκεί ψηλά το άστρο του δημιουργού, δίπλα στο Μάνο Χατζιδάκι, στο Μίκη Θεοδωράκη, στο Μάνο Λοϊζο και άλλους σπουδαίους μουσικούς.
Γεννήθηκε το 1945 στη Μακρυνίτσα Μαγνησίας αλλά τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις φυλακές Αβέρωφ με τη μάνα του που ήταν πολιτική κρατούμενη. Μια σκοτεινή περίοδος, όπου μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας οι Άγγλοι με τους Γερμανοτσολιάδες θα μας σπρώξουν στον εμφύλιο πόλεμο.
Μαθητής του Δ. Φαμπα παίρνει το ’69 με άριστα το δίπλωμα κλασικής κιθάρας και μετά, μέχρι το ’75, κατέχει την έδρα κλασικής κιθάρας στο Scuola ciciva του Μιλάνου όπου και διδάσκει, ενώ απ’ τό ’75 και μετά διδάσκει κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο. Το ’65 γράφει τα πρώτα τραγούδια, “Άκρη δεν έχει ο ουρανός”, “Τα γιορτινά σου φόρεσε ” σε στίχους του Γ. Κακουλιδη και φωνή του Γ. Ζωγράφου και το ’66 γράφει μουσική για το θέατρο και την ταινία “Δάφνις και Χλόη”.
Το ’65 είχε πάρει το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι, “Ήταν μεγάλη η νύχτα”, φωνή Σουλα Μπιρμπιλη. Παράλληλα ο Γ. Σπανός έχει ανοίξει το δρόμο για το νέο κύμα, όμορφες μελωδίες σε στίχους Ελλήνων ποιητών. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ο Ν. Μαυρουδής γράφει σπουδαία τραγούδια σε στίχους Ελύτη, Σεφέρη Πολυδούρη κ.α με τις φωνές των Γ. Ζωγράφου, Αρλέτα, Ν. Χουλιαρα κ.α, δυναμώνοντας το νέο κύμα.
Από τη Θεσσαλονίκη ο Νιόνιος, Δ. Σαββόπουλος, εξορμάει με το “Φορτηγό” του γεμάτο σπουδαία τραγούδια, όπως τα “Μη μιλάς άλλο γι αγάπη”, “Συννεφούλα” κ.λπ με ένα ήχο πιο ποπ, πιο ροκ. Τότε είναι που αυτά τα τραγούδια θα βρουν τις δικές τους φωλιές και θα τις ονομάσουν μπουάτ.
Θυμάμαι το ’69, Μπουάτ 107,Θεσσαλονίκη, δίπλα στη Ροτόντα. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο προβολέας φωτίζει αμυδρά ένα αγόρι λεπτό, σα ζωγραφιά του Ελ Γκρέκο, με μακριά δάχτυλα να αγκαλιάζει την κιθάρα του και με τις πρώτες νότες να μας στέλνει στα ουράνια. “Άκρη δεν έχει ο ουρανός” τραγουδούσε ο Γ, Ζωγράφος και ο Ν. Μαυρουδής με την κιθάρα απογείωνε το τραγούδι και εμείς από κάτω, οι τυχεροί, δεν είχαμε ανάσα.
Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία με τον Νότη μας. Το 2012, αν θυμάμαι καλά, στην αίθουσα Ιανός, ο Νότης με τη Μόρφω Τσαιρελη, παρουσίαζε μια ενότητα τραγουδιών και στο διάλειμμα πιάσαμε κουβέντα για τα εξαιρετικά τραγούδια και πάντα σεμνός έλεγε ότι “αν κάναμε και κανένα λάθος, μεγαλώσαμε πια” και τότε δεν κρατήθηκα, τον αγκάλιασα και του λέω, “Μπουάτ 107 , Θεσσαλονίκη ” και συγκινημένος με αγκάλιασε και μου είπε “τι μου θύμισες τώρα, μήπως έχεις καμία φωτογραφία;” και εγώ έδειξα το μέρος της καρδιάς.
Αυτός είναι ο Νότης μας, αυτός και τα τραγούδια του θα ζουν μες στις καρδιές μας πέρα από το χρόνο. Η τελευταία του πνοή στο Πήλιο δεν θα σβήσει ποτέ, γιατί με τη δική μας ανάσα και τα τραγούδια του μαζί έγινε άνεμος που τον ανέβασε πολύ ψηλά στο αστέρι όπου τον περιμένουν ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης ο Λοΐζος!