Κείμενο: Μάρθα Θεοδωρακοπούλου
Επιμέλεια Ανάρτησης: Μπαράκου Κλεοπάτρα
Ανοίγοντας την πόρτα «Του Αλωνακίου», του συλλόγου μας, ανά καιρούς, αντικρίζεις εικόνες και παραστάσεις, που σε κάνουν να αναπολείς και να ταξιδεύεις σε καιρούς αλλοτινούς. Ανοίγει ένα παράθυρο στη μνήμη του καθενός μας. Ρωτώντας την κυρία Ανθούλα Λιάκου, μέλος του συλλόγου, μάθαμε περισσότερα γι’ αυτό.
Πώς και πότε γεννήθηκε η ιδέα για το «παράθυρο στη μνήμη » ;
Ήταν ένα απόβραδο του Σεπτέμβρη, όταν έπεσαν στα χέρια μου κάτι παλιές φωτογραφίες. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησα με μεγάλη προσοχή τα πρόσωπα, τα ρούχα, την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων τυπωμένη σ ΄ ένα ασπρόμαυρο χαρτί. Και άρχισε ο νους να σεργιανίζει σε γειτονιές, σε σχολεία, σε γάμους, σε ήθη και έθιμα. Ένα άρωμα νοσταλγίας και πεθυμιάς πλημμύρισε το είναι μου. Έτσι λοιπόν, οι σκέψεις ντύθηκαν με λέξεις και οι λέξεις έγιναν πράξεις. Με τη συναίνεση και τη συμπαράσταση του Δημήτρη, στήθηκε το παράθυρο στη μνήμη, στο Αλωνάκι, το 2016.
Ποιες θεματικές ενότητες έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα;
Ξεκινώντας χρονικά:
Το σχολείο, το πράσινο θρανίο, η μπλε ποδιά, το λευκό γιακαδάκι και η λευκή κορδέλα.
Τα προικιά, ο γιούκος, το νυφικό, η ιστορική αναδρομή του νυφικού μέσα από φωτογραφικό υλικό.
Ο κύκλος του ψωμιού απ΄ τ΄αλώνι στον μύλο και από το ανάπιασμα του προζυμιού στο τραπέζι.
Μια αληθινή ιστορία για το έπος του 1940.
Απόκριες με μπουρανί από τον Διόνυσο στο τώρα με Γέρο και Κορέλα.
Από την πλαγγόνα στην κουτσούνα και από ‘κει στην σημερινή κούκλα
Λαζαρίνες, ιστορική αναδρομή, κάλαντα του Λαζάρου και του Φτωχολάζαρου ή Γυφτολάζαρου.
Το πλυσταριό
