από τον Αχιλλέα Περγάμαλη
Τους είχαν πάει με τη σχολή σε μια πλατεία, όπου γινόταν μια υπαίθρια έκθεση ζωγραφικής από πρωτοποριακούς καλλιτέχνες. Στο μέσον περίπου της έκθεσης ξεχώριζε ένας πίνακας, ο οποίος σε πρώτο πλάνο είχε κάτι που έμοιαζε με κουβάδες ανάμεσα σε αλεξίπτωτα ενώ σε δεύτερο πλάνο κυριαρχούσε ένα κατακόκκινο χρώμα.
Στον κατάλογο των έργων που αγόραζε κανένας από ένα κιόσκι έγραφε έργο 34 «Ρωσική Επανάσταση». Μπροστά στον πίνακα είχαν καθίσει πολλοί σπουδαστές αλλά και καθηγητές , οι οποίοι αφού εξάντλησαν κάθε όριο εικαστικής αναζήτησης μήπως και βρούνε καμιά άκρη άρχισαν να χλευάζουν τον πίνακα καθώς και τις εικαστικές αναζητήσεις του καλλιτέχνη.
Στο βάθος της πλατείας άρχισαν να διαγράφονται οι φιγούρες δύο περασμένης ηλικίας μπεκρήδων, οι οποίοι έρχονταν τρεκλίζοντας προς το μέρος της ομήγυρης. Όλος ο κόσμος σταμάτησε πια οτιδήποτε άλλο και άρχισε να κοιτάει προς το μέρος των δύο αυτών γραφικών τύπων. Αφού πέρασε αρκετή ώρα και αφού έκαναν αρκετά ζικ ζακ η τύχη τους έφερε σε απόσταση δέκα-δώδεκα μέτρων από τον πίνακα.
Ο ένας μπεκρής γυρίζει τότε κοιτάει τον πίνακα, ανοιγοκλείνει τα μάτια του και μετά τα κρατάει για αρκετή ώρα μισόκλειστα προσπαθώντας να συγκεντρωθεί. Μετά γυρίζει στον άλλο μεθυσμένο και του λέει:
« Ρε Μήτσο αυτός δίπλα στον Λένιν ποιος είναι ρε;»
